บทที่70

โล่เฟยเอ๋อเดิมทีคิดว่าหลังจากที่เข้าไปในสนามบินแล้ว จะต้องหาตัวซูซีมู่

แต่คิดไม่ถึงว่าพอเธอเข้าไปถึง ก็เจอซูซีมู่กำลังยืนคุยโทรศัพท์ มือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกง อยู่หน้าประตูอาคารผู้โดยสารในสนามบิน

โล่เฟยเอ๋อเห็นภาพนี้แล้วก็ตะลึงไปโดยสัญชาตญาณ จากนั้นเม้มปาก แล้วเดินเข้าไป

ไม่ได้เดินเข้าใก

บทที่71

รถขับออกมาจากสนามบินได้ประมาณยี่สิบกว่านาที ถึงขับถึงเขตเมือง

ส่วนนี้อยู่ในเขตตะวันตก ระยะห่างจากเขตตะวันออกที่เธออาศัยอยู่ใช้เวลาราวชั่วโมงกว่า และระยะห่างจากใจกลางเมืองที่ซูซีมู่เอาศัยอยู่ก็ใช้เวลาราวชั่วโมงกว่า ทั้งสองคนอาศัยอยู่คนละทิศทาง…

ในใจของโล่เฟยเอ๋อคิดเป็นเช่นนี้ ปากได้พูดออกไปแล

บทที่72

วันนี้ในที่ทำงาน โล่เฟยเอ๋อล้วนดูไม่ปกติ

ไม่เพียงเบลอเพราะเมื่อคืนนอนน้อย เธอยังใจลอย คิดถึงแต่ซูซีมู่

คิดว่าเขายังโกรธอยู่ไหม

คิดว่าเมื่อคืนเขาพักผ่อนที่โรงแรมสบายดีไหม

…

คิดมากทั้งเรื่องที่เป็นไปได้ และเป็นไปไม่ได้

คิดแล้วยังไม่พอ ยังจับโทรศัพท์ตลอด คิดทบทวนว่าจะโทรหาเขาดีไหม พอโทรหาเขาแล้