บทที่476

“จริงสิ คงไม่ยุ่งอะไรหรอก” โล่เฟยเอ๋อพลางพูดด้วยความยิ้มแย้ม

ซูยุ่นโอบแขนของโล่เฟยเอ๋อ พลางส่ายหัว แล้วพูดด้วยความดีใจ： “จะไม่ว่างได้อย่างไร？ฉันสะดวกสุดๆ เลยล่ะ！จากนี้พี่เฟยเอ๋อมาบ่อยๆ ก็ได้นะ ถ้าเกิดไม่รังเกียจยุ่นเอ๋อเองก็ไปนั่งเล่นที่บ้านพี่เฟยเอ๋อได้นะ”

“โอเค”

ทั้งสองคนเข้าไปในห้องด้วยค

บทที่477

“คุณมองไม่ออกเหรอว่าซูยุ่นไม่อยากยุ่งกับคุณน่ะ？” โล่เฟยเอ๋อพูดเสียงเย็นชา

เมื่อเห็นโล่เฟยเอ๋อออกมาพูดแบบนั้น ในใจของซือเหม่ยหยวนก็หงุดหงิดขึ้นมา ถ้าไม่ใช่โล่เฟยเอ๋อเธอก็ไม่มีทางเสียแรงเสียเวลาได้ขนาดนี้ ตอนนี้เธอโทษทุกอย่างไปที่โล่เฟยเอ๋อทั้งนั้นเลย

“คุณโล่ ฉันไม่ได้คุยกับคุณนะ คนอื่นพูดอยู

บทที่478

ถึงภาพจะเบลอไปหน่อย แต่ซูยุ่นก็มองออกว่าโจวเฉิงนั้นปลอบหญิงคนนั้นอย่างอ่อนโยน

ซูยุ่นมองไปที่รูปถ่ายด้วยความมึนงงเล็กน้อย เธอคิดว่าโจวเฉิงจะมีแต่ความอ่อนโยนให้ตัวเองคนเดียว

ดูอยู่นานซูยุ่นก็ยังไม่ตอบ โล่เฟยเอ๋อเลยร้อนใจจนต้องส่งไปหาอีกครั้ง “ยุ่นเอ๋อไม่เป็นไรหรอก อย่าคิดเยอะเลย”

“โอเค ฉันไม่