บทที่372

โล่เฟยเอ๋อจ้องมองชายฝรั่งเศสวัยกลางคนที่ยืนหันหลังให้เธออยู่ ใบหน้าเต็มไปด้วยความสับสน

อย่าหาว่าเธอทำไมจึงสับสน เพราะหลังจากผู้จัดการใหญ่พาเธอมาที่นี่ ผู้ชายคนนี้นอกจากเสียง ‘อืม’ แล้ว จนถึงตอนนี้ก็เกือบจะครึ่งชั่วโมงแล้ว ยังไม่เปิดปากพูดอะไรเลย

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่ ในที่สุดชายคนนั้นก

บทที่373

ตอนที่ไป๋หวนหยู่วิ่งออกจากบ้านพักตากอากาศ ก็เห็นซูซีมู่ขึ้นไปบนรถพอดี

เขารีบพูดขึ้นอย่างรีบร้อนว่า “รอก่อน ผมมีเรื่องจะคุยกับคุณ”

ซูซีมู่ที่กำลังขึ้นรถชะงักไป จากนั้นก็พูดออกมาสองคำ ‘ขึ้นรถ’ แล้วก็ขึ้นรถไปทันที

ไป๋หวนหยู่ก็วิ่งเหยาะๆ ตามไป เปิดประตูรถข้างคนขับของซูซีมู่ ขึ้นไปนั่ง

เขายังไม่

บทที่374

พ่อบ้านกลับมาหลังผ่านไปสิบนาที แต่กลับไม่ได้พาโล่เฟยเอ๋อมาด้วย

“คนล่ะ ทำไมนายไม่พามาด้วย” ไอบุตถาม

พ่อบ้านเหลือบมองไปยังซูซีมู่อย่างระมัดระวัง จากนั้นก็พูดขึ้นว่า “คุณผู้หญิงคนนั้นดูท่าไม่ดีเท่าไหร่”

ซูซีมู่ได้ยินพ่อบ้านบอกว่าไม่ดีเท่าไหร่ ก็พุ่งเข้าไปหา คว้าหมับเข้าที่คอเสื้อของพ่อบ้าน “เธ