บทที่308

โล่เฟยเอ๋อตื่นขึ้นมาจากร่างกายจิตใจอ่อนแอและเหนื่อยล้า เธอกะพริบตาอย่างงงงวยสักครู่ ถึงจะนึกได้ถึงเรื่องเมื่อคืนก่อน

หลังจากซูซีมู่ขับรถออกไปแล้ว เธอเดินไปตามถนนคนเดียว จากนั้นเดินมาได้สักพัก อยู่ ๆ รู้สึกเหนื่อยมาก ๆ ขึ้นมา จากนั้นก็หมดสติไป…..แล้วตอนนี้เธออยู่ที่ไหน?

โล่เฟยเอ๋อกวาดสายตาเพ

บทที่309

โล่เฟยเอ๋อส่งข้อความหาโจวเฉิงอยากรวดเร็ว เก็บโทรศัพท์กลับเข้ากระเป๋า

เมื่อซูซีมู่ออกมาจากห้องน้ำ เธอก็กลับมานอนดี ๆ บนเตียงแล้ว

เห็นโล่เฟยเอ๋อเชื่อฟังแบบนี้ ซูซีมู่ก็คลายสีหน้าลง “หิวไหม? ผมจะไปซื้อข้าวเที่ยง”

โล่เฟยเอ๋อกลัวซูซีมู่จะไป ตอบอย่างเป็นธรรมชาติ “ไม่หิว”

แต่เธอกำลังพูดจบ กระเพาะเ

บทที่310

ซูซีมู่ลุกขึ้นมาเมื่อได้ยินเสียงลมหายใจช้าๆ ที่ยาวนานขึ้นเรื่อยๆ ของคนข้างกาย

เปิดไฟบนหัวนอนแล้วจ้องมองใบหน้าที่หลับใหลของโล่เฟยเอ๋อ

ซูซีมู่ยกมือขึ้นแล้วสัมผัสใบหน้าของโล่เฟยเอ๋อด้วยความรัก

“เฟยเอ๋อ เธอต้องการให้ฉันทำอย่างไรกับเธอกันแน่…” น้ำเสียงที่ทำอะไรไม่ถูกของซูซีมู่ผสมกับความเจ็บปวดลึ