บทที่277

หลังจากเงียบไปประมาณหนึ่งนาที เสียงก็ดังขึ้นจากปลายสาย ตามด้วยเสียงโอนสาย

ผ่านไปอีกไม่กี่สิบวินาที เสียงเย็นชาของซูซีมู่ก็ดังขึ้นตามสาย “ใคร?”

ดวงตาของเห้อจิ้นเหยาเต็มไปด้วยความเกลียดชัง ภายนอกยังคงตอบกลับอย่างนุ่มนวล “ฉันเห้อจิ้นเหยา”

“มีธุระอะไร?” ซูซีมู่เลียงเย็น ไม่มีร่องรอยความอบอุ่น

เ

บทที่278

เมื่อโล่เฟยเอ๋อกลับมาที่ห้องผู้ป่วย ไม่เห็นเห้อจิ้นเหยา เห็นแค่พยาบาลในห้อง รู้สึกงงงวยเล็กน้อย

“คุณป้าเหยาไปไหนแล้ว?” โล่เฟยเอ๋อออกจากห้องไปถามบอดี้การ์ดหน้าห้อง

บอดี้การ์ดตอบ “คุณนายไปบริษัทแล้ว”

โล่เฟยเอ๋อไม่ได้คิดมาก ขานรับแล้วกลับเข้ามาในห้องผู้ป่วย

เธอเข้ามาในห้อง จากนั้นไม่นานก็พยว่า

บทที่279

โล่เฟยเอ๋อออกมาจากห้องพักผู้ป่วยของโล่ชิงไป๋ นั่งลงพักบนเก้าอี้ที่อยู่ไม่ไกลจากห้องพักผู้ป่วยนัก

ไม่นาน ก็มีคู่รักอายุน้อยเดินผ่านหน้าเธอไป

ผู้ชายพูดกับผู้หญิงด้วยเสียงอ่อนโยน “ออกมานานแล้ว พวกเราควรกับห้องกันได้แล้ว”

ผู้หญิงไม่เต็มใจอย่างเห็นได้ชัด เบะปากพูด: “ไม่ได้ออกนานขนาดนั้นสักหน่อย