บทที่276

โล่เฟยเอ๋อออกมาจากวิลล่าแล้ว ก็ไปที่เดินเล่นแถวบริษัทซูซื่อเพื่อฆ่าเวลา เตรียมตัวรอตอนเที่ยงไปหาซูซีมู่ สุดท้ายตอนใกล้เที่ยง เธอได้รับสายจากเห้อจิ้นเหยา

“ฮัลโหล คุณป้าเหยา…..”

โล่เฟยเอ๋อยังพูดไม่ทันจบ เสียงร้องไห้ของเห้อจิ้นเหยาก็ดังผ่านสายมา “เฟยเอ๋อพ่อเธออัมพฤกษ์-อัมพาต เธอมาเยี่ยมได้ไหม?

บทที่277

หลังจากเงียบไปประมาณหนึ่งนาที เสียงก็ดังขึ้นจากปลายสาย ตามด้วยเสียงโอนสาย

ผ่านไปอีกไม่กี่สิบวินาที เสียงเย็นชาของซูซีมู่ก็ดังขึ้นตามสาย “ใคร?”

ดวงตาของเห้อจิ้นเหยาเต็มไปด้วยความเกลียดชัง ภายนอกยังคงตอบกลับอย่างนุ่มนวล “ฉันเห้อจิ้นเหยา”

“มีธุระอะไร?” ซูซีมู่เลียงเย็น ไม่มีร่องรอยความอบอุ่น

เ

บทที่278

เมื่อโล่เฟยเอ๋อกลับมาที่ห้องผู้ป่วย ไม่เห็นเห้อจิ้นเหยา เห็นแค่พยาบาลในห้อง รู้สึกงงงวยเล็กน้อย

“คุณป้าเหยาไปไหนแล้ว?” โล่เฟยเอ๋อออกจากห้องไปถามบอดี้การ์ดหน้าห้อง

บอดี้การ์ดตอบ “คุณนายไปบริษัทแล้ว”

โล่เฟยเอ๋อไม่ได้คิดมาก ขานรับแล้วกลับเข้ามาในห้องผู้ป่วย

เธอเข้ามาในห้อง จากนั้นไม่นานก็พยว่า