บทที่257

ซูซีมู่ที่ผู้เย่อหยิ่ง ต้องถูกคนอื่นควบคุมเพราะตนเอง โล่เฟยเอ๋อน้ำตาคลอ

ซูซีมู่เดินไปตำแหน่งที่ผู้ชายคนนั้นชี้ แล้วหยุด ถาม”ผมมาถึงแล้ว ปล่อยเธอไปได้หรือยัง?”

ผู้ชายก้มลงมองโล่เฟยเอ๋อทีนึง แล้วมองระยะห่างของเขากับซูซีมู่ แล้วกล่าว:”คุณเดินมาสองก้าว”

“โอเค” ซูซีมู่พยักหน้า และก้าวไปสองก้าวตา

บทที่258

ซูซีมู่ไม่รู้ว่าใจของโล่เฟยเอ๋อคิดยังไง คำพูดทุกคำที่ออกมาจากปากของโล่เฟยเอ๋อ ล้วนแล้วคมเหมือนมีดที่แทงเข้าไปในใจเขา ทำให้ใจเขาเต็มไปด้วยบาดแผลเป็นร้อยเป็นพันแผล

ทีแรกเขายังคิดว่า ถึงแม้โล่เฟยเอ๋อจะไม่ชอบเขา เขาสามารถกักเธอไว้ข้างกายก็ยังพอ

แต่นึกไม่ถึงว่า ที่เธออยู่ข้างกายเขาจะทรมานขนาดนี้

บทที่259

เขาเป็นคนเซ็นชื่อ ยอมให้หมอเฉิงเอาลูกของพวกเขาออก……ซูซีมู่เม้มปากอย่างแรง แล้วกล่าวต่อ:”ผมผิดเอง ผมช่วยอะไรไม่ได้ ช่วยลูกของเราไว้ไม่ได้”

โล่เฟยเอ๋อไม่ได้ยินคำพูดท่อนหลังของซูซีมู่ เพราะเธอถูกคำพูดโจมตีจิตใจหนักเกินไป

ทีแรกยังคิดว่าซูซีมู่เป็นคนเอาลูกออก แต่นึกไม่ถึงว่าลูกจะแท้งไปก่อนหน้านี