บทที่256

โล่เฟยเอ๋อเพิ่งพูดจบ พยาบาลคนก่อนหน้านี้ก็ได้พาคนมา4คน วิ่งมาฝั่งนี้ “คุณหนูโล่อยู่ทางนั้น…..”

ผู้ชายได้ยินคำนี้ ก็กระชากคอเสื้อโล่เฟยเอ๋ออย่างแรง กล่าวด่าว่า:”คุณนี่มันดอกทองที่สมควรตายจริงๆ เล่นงานกันแบบนี้หรอ”

“เหอะๆ….คุณ….”คอเสื้อถูกกระชากแรงทำให้อึดอัดเกินไป จนหายใจไม่ค่อยออก และพูดยัง

บทที่257

ซูซีมู่ที่ผู้เย่อหยิ่ง ต้องถูกคนอื่นควบคุมเพราะตนเอง โล่เฟยเอ๋อน้ำตาคลอ

ซูซีมู่เดินไปตำแหน่งที่ผู้ชายคนนั้นชี้ แล้วหยุด ถาม”ผมมาถึงแล้ว ปล่อยเธอไปได้หรือยัง?”

ผู้ชายก้มลงมองโล่เฟยเอ๋อทีนึง แล้วมองระยะห่างของเขากับซูซีมู่ แล้วกล่าว:”คุณเดินมาสองก้าว”

“โอเค” ซูซีมู่พยักหน้า และก้าวไปสองก้าวตา

บทที่258

ซูซีมู่ไม่รู้ว่าใจของโล่เฟยเอ๋อคิดยังไง คำพูดทุกคำที่ออกมาจากปากของโล่เฟยเอ๋อ ล้วนแล้วคมเหมือนมีดที่แทงเข้าไปในใจเขา ทำให้ใจเขาเต็มไปด้วยบาดแผลเป็นร้อยเป็นพันแผล

ทีแรกเขายังคิดว่า ถึงแม้โล่เฟยเอ๋อจะไม่ชอบเขา เขาสามารถกักเธอไว้ข้างกายก็ยังพอ

แต่นึกไม่ถึงว่า ที่เธออยู่ข้างกายเขาจะทรมานขนาดนี้