บทที่ 232

บทที่232

เดิมทีซูซีมู่คิดว่าเรื่องรังนกนี้เป็นเพียงบทสนทนาโดยบังเอิญเท่านั้น กลับคิดไม่ถึงว่ารังนกจะกลายเป็นความเจ็บปวดในชีวิตเขา

หลังจากทานมื้อค่ำเสร็จแล้ว โล่เฟยเอ๋อและซูซีมู่ก็ได้นั่งดูทีวีกันอยู่ที่โซฟา ผ่านไปสักพักโทรศัพท์ของซูซีมู่ก็ดังขึ้น เป็นโจวเฉิงที่โทรเข้ามา

“ประธานซูครับ ผมมี

บทที่ 233

บทที่233

ไม่มีเสียงตอบรับของซูซีมู่ออกมาจากในห้องหนังสือ มีเพียงเสียงทุบทำลายของแตกเพล้งพล้าง โล่เฟยเอ๋อร้อนใจเป็นอย่างมาก อยากจะเปิดประตูห้องเข้าไปดู แต่พบว่าประตูห้องถูกซูซีมู่ล็อคไว้

เธอทำได้เพียงออกแรงตีประตู ตะโกนเรียกซูซีมู่ “ซูซีมู่ นายเป็นอะไร เปิดประตูหน่อยสิ…”

แต่ซูซีมู่ที่อยู่ด

บทที่ 234

บทที่234

เพราะเรื่องที่ซูซีมู่ทำลายห้องจึงทำให้เสียเวลา วันนี้โล่เฟยเอ๋อจึงมาทำงานสายไปครึ่งชั่วโมง

มาทำงานสายแล้ว คิดไม่ถึงว่ายังมาเจอกับเย่รู่ไป๋อีก

“ผู้จัดการฝ่ายเย่” โล่เฟยเอ๋อเดินเข้าไปทักทายเย่รู่ไป๋อย่างกังวลใจ

เย่รู่ไป๋ไม่ชายตามองเธอสักนิด เดินเข้าไปพูดกับคาริน่าอย่างเรียบ ๆ ว่า :