บทที่239

สำหรับโล่เฟยเอ๋อแล้ว ขอเพียงซูซีมู่เป็นคนมอบให้ ไม่ว่าอะไรเธอก็ชอบทั้งนั้น

ดังนั้นเธอจึงตอบอย่างไม่ลังเลว่า “ชอบ…” หลังจากตอบออกมา เธอก็เงยหน้าจ้องไปในตาของซูซีมู่ แล้วพูดซ้ำอีกครั้ง “ฉันชอบมาก ขอบคุณนะ”

เมื่อได้ยินโล่เฟยเอ๋อบอกว่าชอบ ซูซีมู่ก็รู้สึกโล่งใจ จากที่เป็นกังวลอยู่สองวัน

ที่จริงใ

บทที่240

เมื่อซูซีมู่และโล่เฟยเอ๋อถึงโรงพยาบาล พวกเขาก็ได้พบกับหมอเฉิง

“ประธานซู คุณนาย”

ซูซีมู่พยักหน้าแล้วถาม “คุณปู่ของผมเป็นยังไงบ้าง? ”

“คุณท่านตอนนี้ไม่เป็นอะไรแล้วครับ” หมอเฉิงหยุดชั่วขณะหนึ่งและพูดต่อว่า “อาการของคุณท่านแย่ลงมากหลังจากอาการโคม่าครั้งล่าสุด แม้ว่าจะได้รับการดูแลเป็นพิเศษ แต่ส

บทที่241

เมื่ออาผินเห็นว่าซูซีมู่ขอโทษโล่เฟยเอ๋อด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา คางของเขาก็แทบจะตกลงไปที่พื้น

ถ้ารู้ว่าคุณชายของครอบครัวของพวกเขาทำตัวเผด็จการมาตั้งแต่เด็กจนถึงผู้ใหญ่ แม้แต่คุณท่านก็ยังไม่ได้รับการปฏิบัติเช่นนี้

ต้องบอกเลยว่า คุณนายน้อยเป็นข้อยกเว้นจริง

ในใจของอาผินถอนหายใจและลืมหลบตาลงด้วยค