บทที่238

ซูซีมู่ออกมาจากลิฟต์ ก็เห็นโล่เฟยเอ๋อที่ก้มหน้าก้มตามองพื้นยืนอยู่ที่หน้าประตูใหญ่ของบริษัท

เขานิ่งไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็เดินเข้าไปหาโล่เฟยเอ๋อ

เดินไปจนอยู่ห่างจากโล่เฟยเอ๋อประมาณหนึ่งเมตร เขาก็หยุดเดิน

รู้สึกได้ว่ามีเงาอะไรอยู่บนหัว โล่เฟยเอ๋อจึงได้เงยหน้าขึ้นมา สบตากับสายตาของซูซีมู่ที่จ้อ

บทที่239

สำหรับโล่เฟยเอ๋อแล้ว ขอเพียงซูซีมู่เป็นคนมอบให้ ไม่ว่าอะไรเธอก็ชอบทั้งนั้น

ดังนั้นเธอจึงตอบอย่างไม่ลังเลว่า “ชอบ…” หลังจากตอบออกมา เธอก็เงยหน้าจ้องไปในตาของซูซีมู่ แล้วพูดซ้ำอีกครั้ง “ฉันชอบมาก ขอบคุณนะ”

เมื่อได้ยินโล่เฟยเอ๋อบอกว่าชอบ ซูซีมู่ก็รู้สึกโล่งใจ จากที่เป็นกังวลอยู่สองวัน

ที่จริงใ

บทที่240

เมื่อซูซีมู่และโล่เฟยเอ๋อถึงโรงพยาบาล พวกเขาก็ได้พบกับหมอเฉิง

“ประธานซู คุณนาย”

ซูซีมู่พยักหน้าแล้วถาม “คุณปู่ของผมเป็นยังไงบ้าง? ”

“คุณท่านตอนนี้ไม่เป็นอะไรแล้วครับ” หมอเฉิงหยุดชั่วขณะหนึ่งและพูดต่อว่า “อาการของคุณท่านแย่ลงมากหลังจากอาการโคม่าครั้งล่าสุด แม้ว่าจะได้รับการดูแลเป็นพิเศษ แต่ส