บทที่ 168

บทที่168

เพราะช่วงบ่ายไปช็อปปิ้ง ดังนั้นโล่เฟยเอ๋อกับเรือนหลิงจึงไม่อยู่ร่วมงานเลี้ยงนาน ทานเสร็จก็ออกมาจากงาน

โรงแรมบั้นเต๋าอยู่ไม่ไกลจากลานกว้างหวั้นด๋า ทั้งสองคนนั่งรถไฟใต้ดินไป

อาจจะเพราะเป็นช่วงสิ้นปี การตกแต่งในลานกว้างหวั้นด๋าจึงเป็นแบบโบราณ

แถวของโคมไฟสีแดงผ้าไหมสีแดงและผ้าซาตินที

บทที่ 169

บทที่169

เรือนหลิงรู้จักโจวเฉิน เมื่อเห็นโจวเฉินมาหาโล่เฟยเอ๋อเดิมก็รู้สึกคาดไม่ถึง ตอนนี้ยังได้ยินโจวเฉินเรียกโล่เฟยเอ๋อว่า ‘คุณนาย’ ทำให้เรือนหลิงอึ้งไป

“เฟยเอ๋อ เธอ…”

“เรือนหลิง ฉัน…” โล่เฟยเอ๋อยังไม่ทันจะพูดจนจบ เรือนหลิงก็รีบพูดขึ้นก่อน “เธอไม่ต้องอธิบายกับฉัน ฉันรู้ คนอย่างฉัน ไม่คู

บทที่ 170

บทที่170

รอจนตอนที่โล่เฟยเอ๋อออกมา ในมือมีผ้าขนหนูเพิ่มขึ้นมาหนึ่งผืน

โล่เฟยเอ๋อใช้ผ้าขนหนูเช็ดหน้าเช็ดมือให้ซูซีมู่ หลังจากที่เช็ดเสร็จ เพื่อให้ซูซีมู่ได้นอนหลับสบาย เธอเอื้อมมือไปช่วยถอดแจ็คเก็ตออกให้เขา

ส่วนกางเกง โล่เฟยเอ๋อไม่ได้คิดที่จะช่วยซูซีมู่ถอดอยู่แล้ว แต่เพื่อที่จะทำให้ซูซีมู่