บทที่172

ระหว่างที่ลิฟต์เคลื่อนตัวลง สายตาของซูซีมู่จับจ้องอยู่ที่ข้างหน้าตลอด ไม่หันไปมองโล่เฟยเอ๋อเลยสักเล็กน้อย

ส่วนโล่เฟยเอ๋อ เพราะมัวแต่คิดถึงเรื่องถุงช้อปปิ้ง ก็เลยไม่ได้รับรู้ถึงความผิดปกติของเขา

จนมาถึงข้างล่าง ณ ลานจอดรถของโรงแรม โล่เฟยเอ๋อเห็นโจวเฉิงที่ยืนอยู่ข้างๆรถ ก็รีบเดินเข้าไปทักทาย

บทที่173

โล่เฟยเอ๋อถูกปลุกให้ตื่น จากเสียงประกาศของแอร์โฮสเตสบนเครื่อง

“ท่านผู้โดยสารคะ ขณะนี้เรากำลังลดระดับลงสู่ท่าอากาศยาน กรุณานั่งประจำที่ รัดเข็มขัดอยู่กับที่นั่ง……”

ขนตาแพยาวของโล่เฟยเอ๋อสั่นเล็กน้อย ก่อนจะลืมตาขึ้น ใบหน้าหล่อเหลาผิดมนุษย์มนาของซูซีมู่ปรากฏขึ้นตรงหน้าเธอ

ซูซีมู่คาดไม่ถึงว่าโล

บทที่174

โจวเฉิงพูดตะกุกตะกัก “ไม่ทราบครับ”

“ไม่ทราบหรอ” สายตาของซูซีมู่กวาดมองไปที่โจวเฉิงอย่างทะลุปรุโปร่ง

โจวเฉิงรีบก้มหัวขอโทษ “ผมขอโทษครับ ประธานซู ผมสะเพร่าเอง แต่เดิมผมจัดคนให้อยู่เป็นเพื่อนคุณนาย ปรากฏว่าคนที่จัดไว้พาคุณนายเข้างานเลี้ยงไปแล้ว”

ได้ยินคำพูดของโจวเฉิง ชั่วพริบตา สีหน้าของซูซีมู