บทที่ 153

ไปคฤหาสน์บ้านซูด้วยกัน

ความสัมพันธ์ที่อบอุ่นของทั้งสองมีมากขึ้น แต่เพราะต่างฝ่ายต่างเคลือบแคลงความคิดของกันและกัน ตั้งแต่ต้นจนจบจึงไม่สามารถกลับไปเป็นเหมือนเมื่อก่อน เพียงแต่มีท่าทีที่ไม่หนาวแต่ก็ไม่ร้อน

ซูซีมู่กลับบ้านมาทุกวัน แต่ทั้งสองมีเวลาแลกเปลี่ยนประจำวันอย่างจำกัด

อยู่ใต้ชายคาเดี

บทที่ 153

บทที่153

หลังจากคุณท่านตอบกลับ โล่เฟยเอ๋อก็รู้สึกเสียใจในภายหลัง

พวกเขาอยู่ในห้องของซูซีมู่ด้วยกัน อย่างนั้นเธอก็ต้องนอนบนเตียงเดียวกันในห้องเดียวกันกับเขา

เธอและซูซีมู่นอนร่วมเตียงเดียวกัน…

โล่เฟยเอ๋อนั่งอยู่ที่สวนมองดูทิวทัศน์ยามกลางคืนด้วยความกลุ้มอกกลุ้มใจไม่อยากลุกขึ้นไปที่ห้องของซูซ

บทที่ 154

แสดงละครต่อหน้าคุณปู่

“เข้าไปกันเถอะ คุณปู่รอพวกเราอยู่” เสียงของซูซีมู่เย็นชาเหมือนในอดีตที่ผ่านมา แต่มีความอบอุ่นและอ่อนโยนอยู่ภายใน

นานแค่ไหนแล้วที่ไม่ได้ยินเขาพูดกับเธอแบบนี้คง ตั้งแต่ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาห่างไกลกัน

แล้ววันนี้เพียงเพื่อออกมาแสดงละครต่อหน้าคุณปู่ของเค้า

โล่เฟยเอ๋อ