บทที่15

ด้านหน้าเคาน์เตอร์ พนักงานบริการถามด้วยรอยยิ้มว่า “คุณผู้หญิง มีอะไรให้ช่วยไหมคะ?”

“เก็บเงินห้อง121 ค่ะ” โล่เฟยเอ๋อตอบด้วยรอยยิ้ม

พนักงานบริการพยักหน้า ปลายนิ้วกดสองสามทีบนแป้นพิมพ์เพื่อพิมพ์ใบเรียกเก็บเงิน แล้วส่งไปให้ โล่เฟยเอ๋อ “ทั้งหมดเป็นหนึ่งหมื่นหกพันหยวนค่ะ”

แม่เจ้า! กับข้าวไม่กี่อย่

บทที่16

โล่เฟยเอ๋อ ไม่รู้เลยสักนิดว่า ซูซีมู่กำลังยึดครองโรงแรมเมืองA

หลังจากเธออาบน้ำเสร็จ ก็นอนลงบนเตียง นอนไม่หลับเป็นเวลานาน

นึกถึงแต่สายตาของซูซีมู่ตอนที่มองเงินสดและบัตรเครดิตบนมือของเธอ เธอก็รู้สึกแย่ จมูกก็ปวดหนึบไปหมด

ทำไมต้องรู้สึกแย่ด้วย? เธออย่าลืมนะ ว่าปฏิกิริยาที่เขาตอบสนมองมาเป็นเรื่อ

บทที่17

ตั้งแต่ ซูซีมู่เริ่มส่งข้อความมา ทุกวันโล่เฟยเอ๋อจะต้องพิมพ์ขอความกับซูซีมู่จนเป็นนิสัยแล้ว

ในตอนแรกเธอใช้ความพยายามในการคิดหัวข้อข้อความ ต่อมาก็คุยกันสบายมากขึ้น

ไม่กี่วันนี้ โล่เฟยเอ๋อไม่ได้ติดต่อกับซูซีมู่ เนื่องจากซูซีมู่บอกกับเธอก่อนหน้านี้ว่า เขาต้อฝเดินทางไปประเทศMหนึ่งสัปดาห์

เธอกังว