บทที่147

พอรู้สึกตัวขึ้น ท้องฟ้าข้างนอกก็สว่างแล้ว ซูซีมู่แตะที่โทรศัพท์ หรี่ตามองดูเวลา เป็นเวลา 6 โมงเช้า เขามีประชุมตอน 7.30น และเขาต้องเป็นประธาน เขาต้องไปถึงบริษัทเร็วกว่านี้

ซูซีมู่เปิดผ้าห่มออกลงจากเตียงเข้าห้องน้ำชะล้าง จากนั้นเปิดตู้หยิบสูทสีดำออกมา ผูกเนคไทไป พลางเดินไปทางประตูห้อง

ขณะที่เ

บทที่148

เมื่อใกล้ถึงเวลาเลิกงาน ซูซีมู่เปิดประชุมเร่งด่วน เมื่อจบการประชุมจึงเดินกลับเข้าห้องทำงาน ก็เป็นเวลาเกือบหกโมงแล้ว

เขาเอนหลังพิงเก้าอี้ทำงานอย่างเหนื่อยล้า นวดบริเวณหัวคิ้วที่ปวด

ถึงแม้จะถึงเวลาเลิกงานแล้ว เขากลับไม่ได้คิดที่จะลุกขึ้นกลับบ้าน

เพราะเขารู้ว่าโล่เฟยเอ๋อไม่อยากเห็นหน้าเขา

เนื่

บทที่149

สิบนาทีหลังจากนั้น โจวเฉิงก็กลับมา “ประทานซูรับเงินมาแล้วครับ”

ซูซีมู่ตอบ ‘อืม’ เรียบ ๆ คำหนึ่ง หลังจากนั้นก็พุ่งไปที่ชายอ้วนเตี้ย: “ไปนับเงิน”

พอชายอ้วนเตี้ยได้ยินคำพูดของซูซีมู่ ก็สั่นสะท้านไปทั่วร่าง “อย่าเสแสร้งเลย นายสามารถนำเงินมากมายขนาดนั้นออกมาได้?”

ซูซีมู่ไม่พูดอะไร เพียงแค่สายตาท