ตอน 1
โดนเท
บทที่1
เสียงดังเอะอะอึกทึกของผู้คน ในห้องโถงใหญ่ชั้นหนึ่งของโรงแรมห้าดาวที่หรูหราที่สุดในเมืองA บรรยากาศครึกครื้นเป็นอย่างมาก หลายคนนั่งเว้นกันพูดคุยกันไปมา หัวข้อการสนทนาคือการแต่งงานของบริษัทซูซื่อกับบริษัทโล่ซื่อในวันนี้
“คิดไม่ถึงจริง ๆ ว่า หัวมังกรอย่างบริษัทซูซื่อ จะแต่งานเพื่อธุรกิจกับบริษัทโล่ซื่อ”
“บริษัทโล่ซื่อช่างโชคดีจริง ๆ เพียงแต่ไม่รู้ว่าคนของบริษัทโล่ซื่อกับบริษัทซูซื่อจะเป็นใครที่ได้แต่งงาน”
“เหมือนว่าจะเป็น โล่หยิวชิว ลูกสาวบุญธรรมคนสวยของประธานบริษัทโล่ซื่อ…”
ด้านนอกคึกคักอย่างมาก ในห้องแต่งตัวเจ้าสาวยิ่งเสียงดังอึกทึกขึ้นกว่าเดิม
สาเหตุคือเดิมทีผู้หญิงที่ต้องแต่งงานคือโล่หยิวชิว กลับหนีออกนอกประเทศไปตั้งแต่เมื่อคืน แต่ โล่ชิงไป๋เพื่อที่จะให้การแต่งงานนี้ดำเนินต่อไป ต้องให้ลูกสาวแท้ๆ ของเขา โล่เฟยเอ๋อแต่งงานแทน โล่หยิวชิว
“พ่อ ฉันไม่แต่งงานแทนพี่”
มีผู้หญิงคนไหนเต็มใจแต่งงานกับผู้ชายแปลกหน้าที่แม้แต่หน้าก็ไม่เคยเจอ อีกอย่าง เดิมทีคนนี้ยังเคยเป็นเจ้าบ่าวของพี่สาวบุญธรรม
“งานแต่งครั้งนี้ เธอต้องแต่ง ไม่มีการเจรจา” โล่ชิงไป๋ตอบอย่างสีหน้าเย็นชา
โล่เฟยเอ๋อโกรธ พูดอย่างไม่คิด “ฉันไม่แต่ง อยากแต่งคุณไปแต่งกับเขาเอง”
ได้ยินที่โล่เฟยเอ๋อพูด โล่ชิงไป๋โกรธจนหน้าดำคร่ำเครียด เขายกฝ่ามือขึ้นเตรียมจะตบลงไปที่หน้าของโล่เฟยเอ๋อ
“ชิงไป๋ คุณห้ามตีเฟยเอ๋อ” ผู้หญิงที่สวยแต่งหน้าสวยเรียบ ๆ ยืนอยู่ข้างโล่ชิงไป๋ กอดแขนของโล่ชิงไป๋ไว้จากนั้นมองโล่เฟยเอ๋ออ่อนโยนแล้วพูด “เฟยเอ๋อ เธออย่าทำให้พ่อเธอโกรธ รีบขอโทษพ่อเธอเร็ว”
ได้ยินคำพูดของผู้หญิงคนนั้น โล่เฟยเอ๋อกลัดกลุ้มจนขอบตาแดงกร่ำ “คุณป้าเหยา ฉันไม่มีทางขอโทษเขา อีกอย่างฉันก็ไม่มีทางแต่งงานแทนพี่”
“นี่ไม่ได้ขึ้นอยู่กับเธอ” โล่ชิงไป๋เบิกตาโตจ้องไปที่โล่เฟยเอ๋ออย่างโมโห
ในตาของผู้หญิงฉายแววตาแผนการอันชั่วร้ายสำเร็จแล้ว แต่ไม่นานเธอก็หลบซ่อนสายตานั้น ดวงตาของเธอมีแสงจากน้ำในตาของเธอ อยากจะพูดแต่ก็ไม่พูด แต่แล้วก็พูดกับโล่ชิงไป๋ “ชิงไป๋ หรือว่าจะล้มเลิกงานหมั้น…”
เขาพูดยังไม่ทันจบ ก็ถูกโล่ชิงไป๋ด่า “งานแต่งนี้ เขาอยากแต่งก็แต่ง ไม่อยากแต่งก็ต้องแต่ง” พูดจบเขาก็ชี้ไปที่ชุดเจ้าสาวที่แขวนอยู่ “รีบเปลี่ยนเสื้อผ้า เมื่อถึงเวลาก็ออกไปดำเนินพิธี”
พูดจบไม่รอให้โล่เฟยเอ๋อตอบกลับ โล่ชิงไป๋ก็ลากผู้หญิงคนนั้นออกไป
หลังจากที่พวกเขาออกไป ในห้องแต่งตัวก็เงียบลง โล่เฟยเอ๋อมองไปยังชุดเจ้าสาวอันสวยงามที่แขวนอยู่ ขอบตาก็ค่อยค่อยแดงขึ้นมาทีละน้อย ก้นบึ้งของหัวใจยิ่งกลัดกลุ้มมากขึ้น…
ทำไมพี่หนีออกนอกประเทศแล้ว ก็ต้องให้เธอแต่งงานแทนด้วย
เธอเพิ่งจะเรียนจบมหาลัย เพิ่งจะได้เข้าทำงานที่บริษัทที่ใฝ่ฝัน ชีวิตของเธอเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น เธอยังไม่ได้สารภาพรักกับคนในใจ ตอนนี้กลับให้เธอแต่งงานกับผู้ชายแปลกหน้าเหรอ
“ไม่ ฉันไม่ยอม” โล่เฟยเอ๋อกัดริมฝีปากแรงๆ จากนั้นหมุนตัว เดินไปที่ประตูใหญ่ทีละก้าว
เปิดประตูให้เป็นช่องเล็ก ๆ อย่างระมัดระวัง มองเห็นด้านนอก โล่เฟยเอ๋อกลัวว่าเธอจะหนี เลยจัดเตรียมคนให้มาเฝ้าไว้แล้ว
มือเธอกำลูกบิดประตูไว้แน่น จากนั้นค่อยค่อยปิดประตูลงเบาๆ
โล่เฟยเอ๋อใช้แรงเม้มปาก จากนั้นยกเก้าอี้บนโต๊ะแต่งหน้า ทุบไปที่ผนังกระจกอย่างแรง
เสียงดัง ‘ปัง’ แม้ถือว่าไม่ดังมาก แต่ในคืนนี้กลับเสียงใสชัดเจนมาก
ผนังกระจกไม่ได้แตกละเอียดในทันที แต่กลับปรากฏรอยร้าวเหมือนใยแมงมุม
มีผลักประตูดังมาจากด้านนอก “คุณโล่ คุณกำลังทำอะไร…”
โล่เฟยเอ๋อไม่ตอบ ยกเก้าอี้ในมือขึ้น ทุบแรงๆไปที่ผนังกระจกที่มีรอยร้าวหลายที
ตามด้วยเสียงกระจกแตก ผนังกระจกแตกออกเป็นช่องใหญ่ ในเวลาเดียวกันกระจกที่สาดกระเซ็นก็กระเด็นถูกตัวโล่เฟยเอ๋อเล็กน้อย
เศษกระจกบาดกระโปรงที่เธอใส่อยู่ขาด และบาดตามแขนและขาที่โผล่ออกมานอกเสื้อผ้า บางบาดแผลบาดลึกมาก แต่โล่เฟยเอ๋อกลับไม่สนใจบาดแผลพวกนี้ เพราะว่ามีเสียงถีบประตูมาจากด้านหลังเธอ
เธอยกกระโปรงขึ้น เหยียบเศษกระจกที่แตกบนพื้น ออกจากช่องผนังกระจกที่แตกอย่างเร่งรีบ…
และในเวลาเดียวกัน อีกด้าน ที่หน้าผนังกระจกห้องพักผ่อนของเจ้าบ่าว ซูซีมู่ จ้องมองไปที่แสงนีออนที่สว่างไสวอยู่นอกหน้าต่าง
ร่างกายแสดงความเย็นชาห่างออกไปหลายพันลี้
ผู้ช่วยโจวเฉิงยืนโค้งตัวอยู่ไม่ไกลจากด้านหลังของเขา ไม่กล้าแม่แต่หายใจ
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่ ในที่สุดซูซีมู่ก็เอ่ยปากพูด “งานแต่งทำไมต้องมาจัดในวันนี้”
เห็นได้ชัดว่าเสียงของไพเราะน่าฟังจนเกือบจะทำให้หูตั้งท้องได้ ชัดเจนว่าเขาพูดอย่างอ่อนโยน แต่น้ำเสียงแบบนี้กลับทำให้โจวเฉิงที่ยืนอยู่ด้านหลังเขาตัวสั่น
“โล่หยิวชิวถูกเห้อจิ้นเหยาจัดเตรียมการให้ออกนอกประเทศไปตั้งแต่เมื่อคืน แต่โล่ชิงไป๋ให้โล่เฟยเอ๋อแต่งงานแทน
“โล่เฟยเอ๋อ？”น้ำเสียงของเขาเรียบเฉย เหมือนกับบ่นกับตัวเองว่าพรุ่งนี้เช้าจะกินอะไร แต่ตัวหนังสือในระหว่างบรรทัดกลับมีพลังแห่งการบีบบังคับ
โจวเฉิงเข้าใจว่า ซูซีมู่อยากรู้ว่าโล่เฟยเอ๋อเป็นใคร ก็รีบอธิบายทันที “โล่เฟยเอ๋อเป็นลูกของเมียเก่าโล่ชิงไป๋ อายุน้อยกว่าโล่หยิวชิวสองเดือน ภายนอกโล่หยิวชิวคือลูกบุญธรรม แต่ในความเป็นจริงโล่หยิวชิวเป็นลูกสาวแท้ๆของโล่ชิงไป๋กับเห้อจิ้นเหยา เพียงแต่โล่ชิงไป๋กลัวอิทธิพลบ้านแม่เมียเก่ามาตลอด ดังนั้นเขาจึงประกาศกับภายนอกว่าโล่หยิวชิวคือลูกบุญธรรมขอเขา…”
โจวเฉิงยังไม่ทันได้พูดจบ ซูซีมู่ก็โบกมือขัดจังหวะเขา “ตาแก่นั้นจัดคนมาเฝ้าไว้ด้านนอกกี่คน”
โจวเฉิงใช้เวลาสองวิ ถึงตามความคิดอันรวดเร็วของท่านประธานได้ทัน “ยี่สิบกว่าคน”
ซูซีมู่ถอนหายใจ ฮึ ทีหนึ่ง “ยอมลงทุนมากจริง ๆ”
โจวเฉิงอ้าปากค้าง ในที่สุดก็ไม่พูดอะไร
ตาแก่นั้นกว่าว่าท่านประธานจะหนีงานแต่งงาน ดังนั้นก็เลยใช้บอร์ดี้การ์ดยี่สิบกว่าคนมาเฝ้าท่านประธานไว้
อีกทั้งเฝ้าอย่างแน่นสนิท แม้แต่ผู้ช่วยเล็ก ๆ ของเขามาส่งเอกสาร ก็ต้องผ่านด่านตรวจเป็นชั้น ๆ
เคร่งขรึมอยู่หลายวิ ซูซีมู่ถึงถามขึ้น “ก่อนหน้านี้ฉันให้นายเตรียมคนเข้ามา จัดการเรียบร้อยดีหรือยัง”
“เรียบร้อยดีครับ” พูดถึงเรื่องนี้ โจวเฉิง แอบละอายใจจนเหงื่อตก พวกประธานซูเพื่อที่จะหนีจากการแต่งงานครั้งนี้ แต่เตรียมความพร้อมเพียงพอ
ใช้แผนการให้ฝ่ายหญิงเป็นคนหนีงานแต่งก่อน เพราะว่าเกิดเหตุการณ์ไม่คาดคิด ดังนั้นจึงใช้คนที่เตรียมไว้ก่อนหน้า หนีงานแต่งงาน
ซูซีมู่ถามด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “ไปแจ้งพวกเขาไป”
“ครับ” โจวเฉิงพยักหน้า จากนั้นรีบเดินออกไปจากห้องพักผ่อนอย่างรวดเร็ว
หลังจากที่ออกไปจากห้องพักผ่อนได้ห้านาที ด้านนอกก็เริ่มมีเสีนงอึกทึกและเสียทะเลาะวิวาทดังเข้ามา
ตามด้วยประตูห้องพักผ่อนถูกผลักออกจากด้านนอก โจวเฉิงเข้ามาจากด้านนอกอย่างรีบร้อน “ประธานซู ไปกันได้แล้ว”
ซูซีมู่พูด ‘อึม’ อย่างเรียบเฉยคำหนึ่ง จากนั้นก็ตามโจวเฉิงออกไปจากห้องผักผ่อน บนทางเดินยุ่งวุ่นวาย คนอัดแน่นอยู่ด้วยกันอย่างระเกะระกะ
ซูซีมู่หน้านิ่ง ถูกโจวเฉิงอารักขาผ่านฝูงชนออกไป
หลังจากที่ซูซีมู่จากไปไม่กี่นาที มีเสียงร้องอย่างตกใจดังมากฝั่งตรงข้าม “แย่แล้ว เจ้าสาวหนีไปแล้ว”
ตามด้วยเสียงตะโกนเสียงหนึ่ง ด้านนั้นก็มีเสียงดังมา “แย่แล้ว เจ้าบ่าวหนีไปแล้ว”
แขกที่อยู่ในห้องโถงใหญ่ได้ยินสองข่าวนี้ก็ต่างพากันตกตะลึง เกิดอะไรขึ้น เจ้าบ่าวและจ้าสาวหนีไปในเวลาเดียวกันเหรอ พวกเขานัดกันไว้เหรอ
ตอน 2
บทที่2
หลังจากที่ซูซีมู่และโจวเฉิงออกไป ก็ตรงไปที่ลานจอดรถ
แต่โล่เฟยเอ๋อ เพราะกลัวว่าพวกโล่ชิงไป๋จะตามมาได้ทัน โล่เฟยเอ๋อไม่ได้หยุดอยู่ในโรงแรม
เธอรีบวิ่งออกจากโรงรมอน่างรีบร้อน เตรียมเรียกรถแท็กซี่ที่ทางออกด้านนอกโรงแรม
ผลลัพธ์คือตอนที่เธอวิ่งไปถึงทางออก ค่อยนึกขึ้นได้ว่ากระเป็นของเธอหล่นอยู่ในห้องแต่งหน้า
ตอนนี้กลับเข้าไปเอาก็คงเป็นไปไม่ได้ เธอทำได้แค่ดูว่าจะบังเอิญเจอคนใจดี ให้ติดรถไปด้วยได้ไหม
ในคืนเริ่มฤดูหนาว อุณภูมิค่อนข้างต่ำ โล่เฟยเอ๋อทั้งตัวสวมแค่ชุดกระโปรง ยืนตัวสั่นระริกๆ มองซ้ายมองขวาที่ตรงทางออก
มองเห็นรถคันหนึ่งวิ่งออกจากโรงแรมจากไกลไกล เธอโค้งตัว แล้วยืนมือออกไปโบกรถ
โจวเฉิงขมวดคิ้ว มองผู้หญิงที่โบกรถห่างออกไปหลายสิบเมตร ชำเลืองมองซูซีมู่ที่งีบหลับจากกระจกมองหลังแล้วพูด “ประธานซู มีผู้หญิงโบกรถ”
ซูซีมู่ลืมตา ดวงตาที่ลึกราวกับน้ำวน มองไม่เห็นก้นบึ้ง
เขาเงยหน้ามองไปทางที่โจวเฉิงกำลังชี้ ตอนที่สายอันเย็นชามองเห็นคนที่ยืนตัวสั้นระริกๆ อยู่ไม่ไกล ก็ใจลอยขึ้นทันที…
“ประธานซู…” ตอบที่โจวเฉิงกำลังเตรียมจะเอ่ยปากถามซูซีมู่ว่าจะจอดรถหรือไม่ เขาก็มองเห็นสีหน้าของซูซีมู่ที่แต่ไหนแต่ไรมาเยือกเย็นเกือบจะไม่มีอารมณ์จากกระจกมองหลัง ที่จริงกำลัง … ใจลอยเหรอ
โจวเฉิงดูเหมือนจะหวาดกลัว แสดงอารมณ์ตะลึง งงงวยทันที
ประธานซูกำลังใจลอยเหรอ ประธานซูกำลังใจลอยจริง ๆ
นับตั้งแต่สามปีก่อนที่เขาติดตามประธานซูจนถึงตอนนี้ นี้เป็นครั้งแรกที่เห็นอารมณ์ที่นอกจากเย็นชาของประธานซู
ประธานซูกำลังมองผู้หญิงที่โบกรถอยู่ด้านนอกคนนั้น สายตาของโจวเฉิงชำเลืองมองซูซีมู่แวบหนึ่ง จากนั้นค่อยค่อยผ่อนความเร็วของรถให้ช้าลง ท้ายสุดจอดรถห่างจากด้านหน้าของโล่เฟยเอ๋อเมตรหนึ่ง
รถหยุดลง ซูซีมู่ก็ได้สติกลับมา สายตาเย็นชากวาดมองไปที่โจวเฉิง
โจวเฉิงลูบจมูก กระแอ้มไอสองทีแล้วพูด “อะแฮ่มอะแฮ่ม …รถดับกะทันหัน”
ซูซีมู่เม้มปาก ไม่พูดอะไร
โล่เฟยเอ๋อนึกไม่ถึงว่าเธอจะโชคดีขนาดนี้ โบกรถคันแรก เขาก็จอดเลย
สองมือของเธอลูบแขนที่หนาวจนขนลุกขนพอง จากนั้นเดินไปที่ด้านหน้ารถเบนซ์สีดำคันนั้นที่หยุดอยู่ ยกมือขึ้นเคาะหน้าต่างฝั่งคนขับ
ต่อมา กระจกรถก็ลดลง เผยให้เห็นหน้าชายหนุ่ม
“สวัสดี คือฉันขอติดรถไปด้วยได้ไหม”
ตอนที่โจวเฉิงมองเห็นโล่เฟยเอ๋อ ก็ตกใจอย่างแรงจริง ๆ
คู่หมั่นของประธานซูไม่ใช่ควรจะอยู่ในโรงแรมรอเริ่มพิธีงานแต่งเหรอ ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้ อีกทั้งยัง… กระเซอะกระเซิงยืนโบกรถอยู่ข้างถนน
เห็นผู้ชายตรงที่นั่งคนขับไม่พูด โล่เฟยเอ๋อก็ถามซ้ำอย่างเบาเบา “ได้..ไหม”
เพราะว่าหนาวมาก ปากของเธอกำลังสั้น
โจวเฉิงทนไม่ได้ที่จะปฏิเสธ โล่เฟยเอ๋อ ลังเลหลายวิ แล้วพยักหน้า “ขึ้นมาสิ” ในขณะที่พูดเขาก็ยืนมือไปกดปลดล็อคประตู
“ขอบคุณ” โล่เฟยเอ๋อยิ้มและขอบคุณ จากนั้นถอยหลังไปสองก้าว ยืมมือเปิดประตูหลัง
“คุณอย่า..” ตอนที่โจวเฉิงเห็นการกระทำของโล่เฟยเอ๋อ อยากจะห้ามเธอ แต่กลับไม่ทันซะแล้ว
ประตูเบาะหลังเปิดออก สิ่งที่สะท้อนเข้าม่านตาของโล่เฟยเอ๋อคือรองเท้าหนังสีดำที่ทำด้วยงานฝีมือของผู้เชียวชาญ
ที่นั่งเบาะหลังยังมีคนนั่งอยู่ โล่เฟยเอ๋อแอบด่าตัวเองที่บุ่มบ่าม จากนั้นก้มหน้าขอโทษอีกฝ่าย “ขอโทษด้วย ฉันไม่รู้ว่า…ฮัดเช้ย…”
พูดไม่ทันจบ โล่เฟยเอ๋อก็จามออกมาแรงๆที่หนึ่ง ถ้าไม่ไช่เพราะเธอเอามือปิดปากได้เร็ว เกรงว่าเธอจะพ่นน้ำลายไม่น้อยลงบนร่างกายของอีกฝ่าย
เดิมทีซูซีมู่ก็ไม่พอใจเล็กน้อยที่โจวเฉิงตัดสินใจเอาเองยอมให้ผู้หญิงคนนี้ขึ้นรถ กลับคิดไม่ถึงว่าผู้หญิงคนนี้อยากจะพยายามนั่งที่เบาะหลัง กระทั่งเกือบจะจามใส่ตัวของเขา
ในตาของเขาฉายแววตาเย็นชา เขาค่อยค่อยหันหน้าหนี เตรียมจะปฏิเสธผู้หญิงคนนี้ไม่ให้ขึ้นรถ ตอนที่เขามองเห็นด้านหน้ามีหัวที่มีขนดกสั่นดิกๆ เขาก็พูดอะไรไม่ออก
เขาเม้มปาก สายตามองไปที่ตัวเธออย่างลังเล ตอนที่เห็นบาดแผลบนแขนและบนขาของโล่เฟยเอ๋อ คิ้วอันสวยงามของเขาก็ขมวดเล็กน้อย
“คุณชาย ขอโทษด้วย…” โล่เฟยเอ๋อไม่ได้ยินอีกฝ่ายพูดเป็นเวลานาน ลังเลสักครู่ ก็ขอโทษอีกที
ซูซีมู่ พูด ‘อึม’ คำหนึ่ง ถือว่าตอบรับ
ได้ยินซูซีมู่ตอบกลับอย่างเย็นชาขนาดนี้ โล่เฟยเอ๋อพูดแขวะในใจ จะโกรธอะไร ไม่ใช่เกือบจะจามใส่ตัวคุณเหรอ แน่นอนว่าเธอไม่มีทางพูดความคิดของเธออกมา ที่จริงตอนนี้เธอยังต้องของติดรถของเขา
และโจวเฉิงเห็นฉากนี้ ก้นบึ้งของหัวใจก็รู้สึกกลัวในภายหลัง เมื่อกี้เขาเกือบคิดว่าประธานซูจะต่อว่าโล่เฟยเอ๋อ จากนั้นทิ้งเธอไว้ข้างถนน
ยังดี ประธานซู ยินยอม โจวเฉิงแอบโล่งอก จากนั้นพูดกับโล่เฟยเอ๋อ “คือ.. คุณหนู คุณนั่งข้างคนขับสิ”
ชีวิตน้อย ๆ ของผมคิดเพื่อเธอ เธออยู่ห่างประธานซูปะ
“โอ้…ได้” โล่เฟยเอ๋อพยักหน้า ยังคงก้มหน้าปิดประตูรถ จากนั้นอ้อมหน้ารถ ถึงอีกฝั่งเปิดประตูที่นั่งข้างคนขับ แล้วนั่งในรถ
อุณหภูมิในรถสูง โล่เฟยเอ๋อที่หนาวจนตัวแข็งรู้สึกสบาย เกือบอยากจะครวญครางออกมา
เมื่อกี้โล่เฟยเอ๋อยืนอยู่นอกรถ โจวเฉิงเพียงแค่คิดว่าเธอลำบากเล็กน้อย ตอนนี้เธออยู่ในรถ เขาเพิ่งตื่นตกใจเธอไม่เพียงลำบาก อาจกล่าวได้ว่าเป็นเรื่องน่าเศร้า
ชุดกระโปรงบนตัวเธอฉีกขาด บนแขนและขามีบาดแผลไม่น้อย บางรอยแผลยังลึกมาก…
คุณหนูโล่คนนี้ทำไมถึงทำให้ตัวเองเป็นแบบนี้ไปได้
ราวกับรู้สึกสังเกตุเห็นสายตาของโจวเฉิง，โล่เฟยเอ๋อก็หันมามอง ยิ้มจางๆ “ขอบคุณ”
“ไม่ต้องเกรงใจ” โจวเฉิงชำเลืองมองซูซีมู่ที่กระจกมองหลังอย่างเคอะเขิน ถ้าไม่ใช่เพราะประธานซูยอมรับโดยปริยาย ถึงเขาจะยินยอม ก็ไม่มีประโยชน์
โจวเฉิงเก็บสายตากลับมา ทั้งสตาร์ทรถทั้งถาม “โล่……” เพิ่งพูดคำว่า‘โล่’ออกมาได้คำหนึ่ง โจวเฉิงพบว่าไม่ถูก รีบเปลี่ยนคำพูดทันที “คุณหนู คุณจะไปที่ไหน”
ไปไหน วางกุญแจกับกระเป๋าอยู่ในโรงแรม ที่ที่ตัวเองอาศัยอยู่ตอนนี้ก็กลับไม่ได้ สำหรับบ้านตระกูลโล่ แน่นอนว่ากลับไปไม่ได้
นึกถึงบ้านตระกูลโล่ ，โล่เฟยเอ๋อก็คิดถึงอารมณ์เย็นชาของบิดาที่ต้องการให้เธอแต่งงาน สายตาของเธอมืดลง สักพักถึงพูดออกมา “ถ้าเป็นไปได้ คุณช่วยไปส่งฉันที่ชุมชนปี้ไหในเขตตะวันออกได้ไหม แน่นอนว่าถ้าไม่ใช่ทางผ่านพวกคุณ ก็ปล่อยฉันลงข้างทางก็ได้” พูดเสร็จ สายตาของโล่เฟยเอ๋อก็มองออกไปด้านนอกหน้าต่างกระจกรถ
“พวกเรา…” โจวเฉิงเตรียมกำลังจะตอบโล่เฟยเอ๋อ ก็ถูกเสียงริงโทนโทรศัพท์เสียงหวานขัดจังหวะ
หลังจากสิบกว่าวินาที เสียงที่เยือกเย็นก็ดังขึ้น “มีเรื่องเหรอ”
น้ำเสียงแม้ว่าจะเยือกเย็น แต่กลับน่าฟังจริงจริง
นึกไม่ถึงว่าน้ำเสียงของคนด้านหลังที่หยิ่งยโส จะไพเราะขนาดนี้ โล่เฟยเอ๋ออดไม่ได้ที่แปลกใจ ค่อยค่อยใช้สายตาที่เดิมทีมองออกไปด้านนอกหน้าต่าง หันมามองกระจกมองหลัง
สิ่งที่สะท้อนเข้าม่านตา คือใบหน้าอันหล่อเหลาที่ละเอียดลออ จมูกโด่ง ริมฝีปากบาง มีชีวิตชีวาหล่อเหลาจนทำให้คนตกตะลึง
แสงไฟในรถส่องบนตัวเขา วาดเขาทั้งตัวเหมือนภาพเสก็ตช์ที่เลือนลาง ทำให้เขาดูเหมือนเทวดาที่ตกลงมาสู่โลกมนุษย์ แต่กลับไม่แปะเปื้อนโลกมนุษย์
เทวดาที่ตกลงมาสู่โลกมนุษย์ แต่กลับไม่แปะเปื้อนโลกมนุษย์เหรอ ทำไมเธอถึงประเมินค่าผู้ชายที่โคตรหยิ่งยโสคนนี้ สูงขนาดนี้ รุ่นพี่กู้ถึงเป็นผู้ชายที่มีค่าสูงที่สุดในใจของเธอ
ฮึ เธอจะต้องหาข้อบกพร่องบางอย่างบนตัวเขา สายตาของโล่เฟยเอ๋อก็มองไปที่กระจกมองหลังอีกครั้ง
หน้าตาสมบูรณ์แบบ…
แต่งกายธรรมดาแต่กลับมีรสนิยม
แม้แต่ผิวพรรณก็ดีมาก…
ตอน 3
บทที่3
โล่เฟยเอ๋อหลับไปไม่นาน ก็ถูกหซิวหชูเฉียวปลุกให้ตื่น
“เฟยเอ๋อ ที่บริษัทมีประชุมเช้า ฉันออกไปก่อนนะ ชุดที่เธอจะใส่อยู่บนหมอน ฉันวางกุญแจไว้บนตู้บนหัวเตียง หลังจากเธอเลิกงานก็สามารถมาได้เลย”
“อึม…โอเค” โล่เฟยเอ๋อตอบกลับประโยคหนึ่งอย่างงัวเงีย จากนั้นหลับต่อ
รอให้เธอตื่นมาอีกครั้ง ก็ปาเข้าไปแปดโมงแล้ว
เธอสวมใส่ชุดที่หซิวหชูเฉียวเตรียมไว้ให้เธออย่างรีบเร่ง จากนั้นนั่งรถแท๊กซี่ไปทำงานที่บริษัท
เพราะว่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืน วันนี้ทั้งวันโล่เฟยเอ๋อไม่เป็นอันทำอะไร เกิดข้อผิดพลาดในการทำงานบ่อย ๆ ถูกหลินยี่ที่เป็นพี่ของเธอด่าอย่างยับเยิน
“โล่เฟยเอ๋อ เธอดูสิเธอวาดอะไรของเธอ สมองเธอกำลังคิดอะไรอยู่ เส้นนี้สามารถสอดคล้องกับมาตฐานการตัดอัญมณีได้ไหม เหมาะสมไหม”
“ขอโทษคะ…” โล่เฟยเอ๋อรู้ดีว่าตัวเองผิด แล้วขอโทษเขาไม่หยุด
แต่หลินยี่ไม่ฟัง ด่าโล่เฟยเอ๋อ “อย่าคิดว่าเธอเป็นนักเรียนที่มีความสามารถพิเศษด้านการออกแบบเครื่องประดับแล้วจะคิดว่าตัวเองเก่งกาจมาจากไหน เข้าบริษัทดี้ก้วนแล้วเธอต้องเชื่อฟัง ถ้าแม้แต่วาดภาพก็ไม่เชื่อฟังกัน เธอก็รีบไสหัวออกไปจากบริษัทดี้ก้วน…”
โล่เฟยเอ๋อก้มหน้า ปล่อยให้เธอด่าว่า สุดท้ายด้านบนแจ้งให้หลินยี่ไปประชุม เธอจึงหยุดด่า
ที่จริงแล้วโล่เฟยเอ๋อแค่วาดรูปผิดแค่แผ่นเดียว เดิมทีไม่ควรถูกหลินยี่ด่าชุดใหญ่ขนาดนี้
ที่โล่เฟยเอ๋ออนาถขนาดนี้เป็นเพราะอีกกคน ถังหซิวฉี
ถังหซิวฉีเป็นเพื่อนร่วมชั้นและเป็นรูมเมทของโล่เฟยเอ๋อตอนอยู่มหาลัย พูดตามหลักแล้วความสัมพันธ์น่าจะดี แต่ถังหซิวฉีกลับก่อปัญหาให้โล่เฟยเอ๋อเต็มๆสี่ปี แม้แต่โล่เฟยเอ๋อเองยังรู้สึกอธิบายไม่ได้
หลังจาที่เธอสมัครเข้าทำงานบริษัทดี้ก้วน แล้ว ถังหซิวฉีก็มาสมัครทำงานด้วย เดิมทีคิดว่าตอนนี้พวกเขาไม่ใช่เพื่อนร่วมชั้น ไม่ใช่รูมเมทกันแล้ว เธอไม่คบค้าสมาคมกับถังหซิวฉี เขาน่าจะไม่สร้างปัญหาให้เธออีก
หลินยี่เป็นพี่เลี้ยงของโล่เฟยเอ๋อเดิมทียังค่อนข้างชอบโล่เฟยเอ๋อ ต่อมาถูกถังหซิวฉียั่วยุหลายครั้ง แล้วก็ต่อว่าโล่เฟยเอ๋อตามอำเภอใจ
แต่ไหนแต่ไรมาโล่เฟยเอ๋อเข้มงวดมาตลอด น้อยมากที่จะเกิดข้อผิดผลาด วันนี้ไม่เป็นอันทำอะไร ถูกหลินยี่พบเข้า
โล่เฟยเอ๋อ ถอนใจ เดินไปห้องน้ำ
เธอเดินออกมาจากห้องน้ำ ก็เห็นเงารูปร่างอันสวยงาม กำลังยืนแต่งหน้าอยู่หน้ากระจกของอ่างล้างมือ
คือถังหซิวฉี
โล่เฟยเอ๋อคิ้วขมวดเล็กน้อย จากนั้นเดินข้างๆถังหซิวฉี เปิดก๊อกน้ำ บีบสบู่เหลวล้างมือบนอ่า
ล้างมือ จากนั้นล้างมือให้สะอาด
ถังหซิวฉีถือแป้งรองพื้นตบที่หน้าเบาๆ สายตามองโล่เฟยเอ๋อผ่านกระจก “โล่เฟยเอ๋อ อารมณ์ถูกด่าเป็นอย่างไรเหรอ”
โล่เฟยเอ๋อรู้อยู่แล้วว่าเป็นแผนของถังหซิวฉี แต่ได้ยินถังหซิวฉีพูดแบบนี้แล้ว การเคลื่อนไหวในมือยังคงหยุดชั่วคราว เพียงแค่ชั่วครู่ ไม่นานก็กลับเป็นปกติ “ถังหซิวฉีเธอนอกจากจะใช้กลอุบายต่ำตมพวกนี้แล้ว เธอยังสามารถทำอะไรได้เหรอ”
“แก…” ถังหซิวฉีจ้องโล่เฟยเอ๋ออย่างดุร้าย
โล่เฟยเอ๋อล้างฝองสบู่ในมือจนสะอาดอย่างใจเย็น ปิดก๊อกน้ำ หยิบกระดาษทิชชู่ หลังจากเช็ดมือเสร็จ ก็โยนกระดาษทิ้งลงในถังขยะ จากนั้นหมุนตัวเดินจากไป
ถังหซิวฉีเห็นโล่เฟยเอ๋อจะเดินหนี เธอโยนพัฟแป้งในมือของเธอลงกับพื้นอย่างแรง จากนั้นหันไปเรียกโล่เฟยเอ๋อ ，“โล่เฟยเอ๋อ。”
โล่เฟยเอ๋อหยุดเดิน แต่ไม่ได้หันหน้ากลับ “ยังมีธุระอะไร”
มุมปากของถังหซิวฉีโค้งงอแสยะยิ้ม จากนั้นเดินไปตรงหน้าของโล่เฟยเอ๋อ พูดอย่างหาเรื่อง “โล่เฟยเอ๋อ คืนนี้นัดเธอไปคลับดี้เหา เธอจะไปไม่ไป”
“ทำไมฉันต้องไป” โล่เฟยเอ๋อถามกลับประโยคนี้จบ ก็คิดจะเดินอ้อมถังหซิวฉีจากไป
ถังหซิวฉีพูดอย่างรู้สึกเสียดาย “รุ่นพี่กู้ให้ฉันนัดเธอ เธอไม่ไปก็แล้วแต่”
ได้ยิน ‘รุ่นพี่กู้’สามคำนี้ โล่เฟยเอ๋อก็หยุดเดินทันที หันหน้ามองไปยังถังหซิวฉี “เธอพูดว่ารุ่นพี่กู้ให้เธอพูดกับฉันเหรอ”
“ใช่สิ เมื่อคืนรุ่นพี่กู้โทรหาเธอ แต่โทรไม่ติด ฉันมีน้ำใจบอกเธอแทนเขา เธอจะไปไหม” ในสายตาของถังหซิวฉีมีรอยยิ้มที่แปลกประหลาด
ตามที่โล่เฟยเอ๋อเข้าใจถังหซิวฉี แน่นอนว่าเธอไม่ได้ใจดีขนาดนี้ แต่ถ้ารุ่นพี่กู้เชิญเธอไปจริง ๆ ละ โล่เฟยเอ๋อกัดฟัน พูด ‘ไป’คำหนึ่ง
“สามทุ่ม คลับดี้เหา，ห้อง1112” ถังหซิวฉีมองโล่เฟยเอ๋อด้วยรอยยิ้มที่มีเล่ห์นัย จากนั้นออกจากห้องน้ำเหมือนนกยูงที่ภาคภูมิใจ
หลังจากที่ออกมาจากห้องน้ำ โล่เฟยเอ๋อถือกระดาษวาดรูปเตรียมจะวาดรูปใหม่
แต่ในหัวของโล่เฟยเอ๋อเอาแต่คิดเรื่องที่ถังหซิวฉีพูดกับเธอ ดังนั้นจึงไม่มีกระจิตกระใจวาดภาพ สุดท้ายก็เอากระดาษวาดภาพโยนทิ้งไว้ด้านข้าง มองแสงแดดด้านนอกหน้าต่าง สติหลุดลอย
เธอยังจำได้ชัดเจน วันนั้นเป็นวันแรกของการรายงานตัวเข้ามหาวิทยาลัยของเธอ
วันนั้น เธอได้พบกับกู้ชิงหลัน และวันนั้นเธอก็ชอบเขา
แต่ไหนแต่ไรมาเธอเป็นคนที่ยืนหยัดด้วยตัวเอง ไปโรงเรียนแต่ไหนแต่ไรมาก็ไม่ต้องให้คนที่บ้านค่อยไปรับส่ง วันนั้นวันเปิดเรียนพอดีกับฝนตกหนัก ตอนที่เธอออกจากบ้านลืมพกร่ม ดังนั้นตอนที่เข้าไปในโรงเรียน เธอตากฝนตัวเปียกเกือบเหมือนลูกหมาตกน้ำ
เดิมทีเธอคิดว่าไหน ๆ ก็เปียกแล้ว รอดำเนินการขั้นตอนเข้าเรียนให้เสร็จ ค่อยไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่หอพัก ดังนั้นก็ไม่ได้สนใจอะไร ก็ลากกระเป๋าไปอย่างนั้น เดินไปท่วมกลางสายฝน
เดินไปเดินไป ทันใดนั้นเหนือศีรษะของเธอก็มีร่มกางมาหนึ่งคัน
เธออึ้งไปหลายวิ หันหน้า ก็มองเห็นใบหน้าอันหล่าเหลาที่ดูอบอุ่น
เขาต้องรู้ว่าเธอเป็นนักเรียนใหม่ เขาอาสาสมัครช่วยพาเธอไปสำนักวิชาการทำขั้นตอนเรื่องเข้าเรียน จากนั้นก็พาเธอไปส่งที่หอพักอีก
ต่อมาบังเอิญมีโอกาส โล่เฟยเอ๋อถึงรู้ว่าเขาคือผู้ที่มีอิทธิพลที่มีชื่อเสียงมากในมหาวิทยาลัย
เพราะว่าชอบกู้ชิงหลัน เธอเข้าร่วมชมรมเหมือนกันกับกู้ชิงหลัน เพียงเพื่อให้ได้เข้าใกล้ชิดเข้า เธอสืบถามเกี่ยวกับความชอบของ กู้ชิงหลัน แม้กระทั่งเลือกลงวิชาเรียนของกู้ชิงหลัน เพียงเพื่อถ้ามีโอกาสได้คุยกัน สามารถมีหัวข้อสนทนาร่วมกันกับเขา
ตอนแรกเธอแค่แอบมองเขาอยู่ไกล ๆ มีครั้งหนึ่งเขาดูออกว่าเป็นเธอ พวกเขานับวันถึงเริ่มใกล้ชิดกันมากขึ้น
เพราะมีหัวข้อสนทนาร่วมกัน พวกเขาไปห้องสมุดด้วยกัน พวกเขาเดินไปด้วยกันบนเส้นทางที่เงียบสงบในมหาวิทยาลัย พวกเขาอยู่ด้วยกันบนดาดฟ้าของตึกเทคโนโลยี …
เธอมีความสัมพันธ์ที่ดีกับเขา รู้ว่าเขาไม่มีแฟน เพื่อนเพศหญิงที่สนิทที่สุดก็มีแค่เธอ เธออยากจะสารภาพ
แต่สารภาพต้องใช้ความกล้า ทุกครั้งที่คำพูดถึงปาก เธอก็พูดไม่ออก ความรู้สึกนั้นก็เหมือนกับน้ำอุณหภูมิเก้าสิบเก้าองศา ขาดแค่อุณหภูมิเดียวก็จะเดือด แต่อุณหภูมิเดียวนั้นยังไงก็ไม่เพิ่มขึ้นมา
ก็เป็นแบบนี้ ผ่านไปสามปี
แก่กว่าเขาปีหนึ่ง เขากำลังจะจบการศึกษา เธอทำใจยอมรับไม่ได้จริง ๆ
ในคืนนั้นก่อนเขาเรียนจบ เธอไปหาเขาที่หอพักของเขา อยากจะสารภาพกับเขา แต่วันนั้นเขาไปร่วมปาร์ตี้กับเพื่อนร่วมชั้นแล้ว ไม่อยู่
เธอหมดหวังอย่างที่สุด สุดท้ายไปที่ดาดฟ้าของตึกเทคโนโลยีที่เขาและเธอไปด้วยกันบ่อยที่สุด
ตอนที่อยู่ถึงเที่ยงคืน เขากลับหาเธอเจอ
ดูเหมือนว่าเขาจะดื่มเหล้าไปแล้วนิดหน่อย เขาเรอเหล้าแล้วพูด เฟยเอ๋อ ฉันตามหาเธอตั้งนาน
เขามองสายตาของเธอ อ่อนโยนอย่างไม่มีเหตุผล มีอาการเคลิ้มเมาเล็กน้อย
จากนั้นเขาก็กอดเธอไว้ กอดเอวของเธอแน่น แนบกับหูของเธอแล้วร้องเพลงหนึ่งด้วยเสียงต่ำ
เพราะดื่มเหล้า พูดไม่ค่อยชัดเจน เธอได้ยินเพียงแต่เลือนราง มีประโยคหนึ่ง ‘หลายปีมานี้มีแสงแห่งกาลเวลาของเธอ ส่องสว่างความโดดเดี่ยวของฉัน…’
คืนนั้น กู้ชิงหลันเมาหนักมาก เพลงก็ร้องไม่จบ ซบบนตัวของโล่เฟยเอ๋อหลับไป
ท้ายสุดโล่เฟยเอ๋อก็โทรหาเพื่อนที่หอพักของกู้ชิงหลัน ให้พวกเขามารับเขากลับไป
ทุกครั้ง เธอนึกถึงสายตาที่เขามองเธอ นึกถึงเพลงที่เขาร้อง หมดใจของเธอก็สั่น
หลังจากเรียนจบ ระหว่างกู้ชิงหลันกับเธอนอกจากยังไม่ได้เจาะหน้าต่างกระดาษชั้นนั้นอย่างเป็นทางการ พื้นฐานก็เหมือนคนเป็นแฟนกัน
เขางานยุ่ง เธอการเรียนยุ่ง เจอกันน้อยลง แต่ติดต่อทางวีแชทหากันเกือบทุกวัน
วันก่อนเธอเรียนจบ เขายังพูดในวีแชทว่า รอเธอเรียนจบแล้ว เขาจะมีเซอร์ไพรส์ให้เธอ หรือว่าที่พูดก็คือคืนนี้เหรอ
นึกถึงตรงนี้ สีหน้าของโล่เฟยเอ๋อเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนอย่างมาก มุมปากค่อยๆยิ้มขึ้นมา