บทที่ 44

"ก๊อปเป็นอะไรหรือเปล่าครับ หนังไม่สนุกเหรอทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะ"

ชายข้างตัวผมเอ่ยถามคงเห็นความไม่สบายใจที่ผมแสดงออกทางสีหน้าจนเห็นได้ชัดล่ะมั้ง

"ไม่เป็นอะไรหรอกครับ ก๊อปคิดอะไรเพลินๆ น่ะ ดูหนังต่อเถอะครับกำลังสนุกเลย"

ผมรีบเปลี่ยนเรื่องเพราะไม่อยากให้อีกฝ่ายเกิดข้อสงสัย เราสองคนจึงดูหนังจ

บทที่ 45

ผมแทบจะไม่เชื่อสายตาตัวเองว่าผู้ชายคนที่ผมรักกำลังกอดคนตัวเล็กที่อยู่บนตักอย่างสนิทสนม มันทำให้ผมรู้สึกหน้าชา ผมอยากเห็นภาพนั้นให้ชัดขึ้นจึงตัดสินใจเดินเข้าไปหาคนทั้งสองโดยที่คนทั้งคู่ไม่ทันหันมามองทางผม น้ำตาผมไหลพรากอีกรอบหนึ่งด้วยความรู้สึกโกรธ เสียใจ รู้สึกผิด หึงหวงและผิดหวังในตัวพี่เ

บทที่ 46

ไอ้เด็กเสิร์ฟคนเดิมก็ยังวนเวียนที่โต๊ะผมเกือบจะตลอดเวลา 'กรูอยากบอกว่าลูกค้าโต๊ะอื่นก็มีป้ะมรึงจะไปดูแลคนอื่นบ้างก็ได้นะ อย่ามาวุ่นวายกับกรูนักเลย เดี๋ยวกรูเหวี่ยงใส่ แล้วแม่งพาคนมารุมกระทืบกรูอีก เดี๋ยวกรูเจ็บตัวฟรี เฮ้อ แน่ะๆ กรูมองแมร่งไม่สำนึกอีกไม่ใช่ที่กรูมองมรึงเพราะกรูชอบมรึงหรอกนะ