บทที่ 38

"พี่เป็นอะไรหรือเปล่าครับ ทำไมดูเงียบๆ แบบนี้ล่ะครับหรือโกรธก๊อปเมื่อเช้าที่หอมแก้มพี่ ถ้าเป็นเรื่องนั้นก๊อปขอโทษด้วยครับเดี๋ยววันนี้ก๊อปกลับเองก็ได้ครับ"

พอผมพูดจบเตรียมจะเปิดประตูรถ ทันใดนั้นมือใหญ่ก็เอื้อมมาคว้าข้อมือไว้แล้วขับรถออกจากตรงนั้นโดยไม่มีคำพูดใดๆ จากพี่ชายคนนี้เลย ผมเองก็ไม

บทที่ 39

มันพูดพลางหัวเราะลั่นก่อนที่มันจะคืบคลานขึ้นมาบนตัวผม มันกอด จูบ ลูบ ไล้ตามอำเภอใจ อย่างรุนแรง ผมทั้งร้องด่าว่ามันทั้งน้ำตา มือผมก็ทั้งตี ทั้งตบ ทั้งต่อย มันก็ไม่สะทกสะท้านอะไร ทางพี่เชนก็ร้องห้ามมันสารพัด มันก็ไม่สนใจเช่นกัน จนในที่สุดสิ่งเลวร้ายก็เกิดขึ้นกับผม เมื่อมันดึงบอกเซอร์ผมลงและพ

บทที่ 40

ผมพยายามฝืนความเจ็บปวดแล้วขับรถยนต์พาพี่เชนกลับมาที่บ้านพักของพี่เมฆ ผมพยุงคนเจ็บขึ้นไปนอนบนเตียงด้วยความยากลำบากพร้อมทั้งเช็ดเนื้อเช็ดตัวของคนเจ็บก่อนจะทายาให้ จากนั้นก็เตรียมหายาแก้ฟกช้ำและแก้อักเสบให้พี่เขากินก่อนและหลังอาหารตามที่ผมเคยเรียนมา เมื่อจัดการดูแลคนเจ็บเรียบร้อยผมก็หันมาจัดก