บทที่ 15

มันรีบลงมาจากเตียงเข้ามาช่วยประคองผมยืน เบอร์ผมบ่อยกว่าความคิดเช่นเคยก่อนจะรีบปัดมือมันให้ออกไปจากตัวผม แต่คราวนี้ผมล้มด้วยความอ่อนแรงบวกกับความเจ็บปวดตรงส่วนบอบบาง มันเข้ามารับตัวผมไว้ทัน จึงทำให้ตัวผมทับอยู่บนตัวมันพอดีเลยไม่เจ็บเท่าไร เมื่อลืมตาขึ้นเห็นว่าตัวผมเองกำลังนอนทับบนตัวคนที่ผม

บทที่ 16

"สวัสดีครับคุณระวี ไม่ทราบมีอะไรหรือเปล่าครับ"

"สวัสดีจ้ะเมฆ อ๋อเปล่าหรอกจ้า โทรมาถามดูเฉยๆ ว่ามีปัญหาอะไรกับน้องก๊อปหรือเปล่า ทำไมก๊อปเขาพูดจาแปลกๆ"

ผมไม่รู้จะตอบคำถามคุณระวีอย่างไร คำถามนี้มันทำให้ผมรู้สึกกลัว ใจเต้นแรง หน้าชา

"เอ่อ...คือ..."

ไม่เป็นไร ถ้าไม่สะดวกตอบตอนนี้เราค่อยมาคุ

บทที่ 17

"คุณท่าน คุณระวีครับ ถ้ายังไง ไม่มีอะไรแล้วผมขอตัวกลับก่อนนะครับ"

"เมฆ ฉันต้องขอบใจเธอมากนะที่ช่วยดูแลลูกชายของฉัน ขอบใจเธอจริงๆ ฉันรบกวนเธอแค่นี้แหละจ้า กลับไปพักผ่อนเถอะนะ"

"สวัสดีครับ"

“สวัสดีจ้า ขับรถดีๆ นะจ๊ะ”

“ขอบคุณครับ”

ผมขับรถออกมาจากบ้านหลังนั้นด้วยความกระวนกระวายในใจเพิ่มขึ้นก