บทที่ 86 เหลาะแหละ

บรรยากาศภายในห้องเคร่งเครียดมาก กลิ่นเหล้าโชยอยู่บนเตียง โล่หวินหลานพยายามทำให้ตัวเองผ่อนคลายที่สุด

รัชทายาทรู้สึกหงุดหงิดมาก เขามองไปที่โล่หวินหลาน แล้วพูดว่า “หวินหลาน ข้าไม่รู้ว่าข้ามาที่นี่ได้ยังไง แต่ข้าอยากมามาก ข้าอยากมาเจอเจ้า อยากคุยกับเจ้า”

เสียงลมหายใจที่

บทที่ 87 ค่ำคืนหนึ่ง

ผู้หญิงคนนั้นสวมชุดบางๆสีแดง ด้านในใส่ชุดชั้นในสีแดงเพลิง ที่เอวคาดสายคาดเองบนตัวไม่มีเครื่องประดับใดๆ ใบหน้ามีผ้าปิดสีแดง เห็นแต่ดวงตาที่น่าหลงใหลหนึ่งคู่ ดวงตาของนางแทบจะให้คนที่มองควักหัวใจมากมอบให้นาง

เสียงเพลงบรรเลงไม่หยุด นางปลดปล่อยความงามของมาอย่างเต็มที่ ไม่เสี

บทที่ 88 ไม่สนใจ

ฉินหยิ่นตัวสั่น เขายื่นมือไปดึงเย่หวิน เพื่อบอกให้นางหยุดพูด คำพูดแบบนี้แม้แต่เขาก็ไม่กล้าพูด เพราะมันเกี่ยวข้องกับโล่หวินหลาน เขาถึงเลือกที่จะไม่พูด

แต่ว่าเย่หวินทนไม่ได้ นางไม่อยากให้ฉินหยิ่นปกป้องโล่หวินหลาน จนตัวเองกลายเป็นคนผิด

“ฉินหยิ่น ที่เย่หวินพูดมันจริงหรือเ