บทที่78ความห่างเหิน

ชิงช้าที่หวาดเสียวได้หยุดลงโม่ฉีหมิงหมุนล้อรถเข็นมาอยู่หน้านางนางเขากุมมือนางไว้เขาหยุดร่างสวยของนางที่กำลังแกว่งไปแกว่งมาทำให้นางค่อยๆหยุดลง

โล่หวินหลานมองหน้าโม่ฉีหมิงอย่างงงๆคิ้วของนางขมวดขึ้นนางยังไม่หายหวาดเสียวจากการเล่นชิงช้าหัวยังเวียนอยู่นิดๆขายังอ่อนอยู่เลย“ระ

บทที่79ลักพาตัว

เสียงที่ดังจากทางโน่นค่อยๆเบาลงพวกเขารีบเรียกพนักงานมาเก็บเงินโล่หวินหลานก็ไม่ได้ฟังอีกต่อไปแค่นี้ก็เกินพอแล้วเวินอ๋องพูดเรื่องอะไรที่ใส่ร้ายนางแบบเสียๆหายๆต่อหน้าเย่เซียวหลัวพอแล้วนางไม่อยากทนฟังอีกแล้ว

“เวินอ๋องตั้งใจพูดคำพูดพวกนี้ให้เย่เซียวหลัวได้ยินหรอ?”โล่หวินหลานมองห

บทที่80 บุญคุณ

"แล้วถ้าข้าไม่พูดล้ะ?"โม่ฉีหมิงพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาแววตาของขาเรียบเฉย

ในใจของด่องห้วนตกใจเล็กน้อยเขาจับดาบในมือแน่นขึ้นมองไปทางโม่ฉีหมิง：“ถ้าเยี่ยงนั้นเชิญท่านอ๋องนำความผิดทั้งหมดมาลงที่ประชาชนเถอะประชาชนรากหญ้ายินดีที่จะรับโทษนั้น"

เขาพูดทุกถ้อยคำอย่างชัดเจนด้วยสีหน้