ตอน 78
คุณหมอสุเรศ
บทที่78ความห่างเหิน
ชิงช้าที่หวาดเสียวได้หยุดลงโม่ฉีหมิงหมุนล้อรถเข็นมาอยู่หน้านางนางเขากุมมือนางไว้เขาหยุดร่างสวยของนางที่กำลังแกว่งไปแกว่งมาทำให้นางค่อยๆหยุดลง
โล่หวินหลานมองหน้าโม่ฉีหมิงอย่างงงๆคิ้วของนางขมวดขึ้นนางยังไม่หายหวาดเสียวจากการเล่นชิงช้าหัวยังเวียนอยู่นิดๆขายังอ่อนอยู่เลย“ระ
ตอน 79
บทที่79ลักพาตัว
เสียงที่ดังจากทางโน่นค่อยๆเบาลงพวกเขารีบเรียกพนักงานมาเก็บเงินโล่หวินหลานก็ไม่ได้ฟังอีกต่อไปแค่นี้ก็เกินพอแล้วเวินอ๋องพูดเรื่องอะไรที่ใส่ร้ายนางแบบเสียๆหายๆต่อหน้าเย่เซียวหลัวพอแล้วนางไม่อยากทนฟังอีกแล้ว
“เวินอ๋องตั้งใจพูดคำพูดพวกนี้ให้เย่เซียวหลัวได้ยินหรอ?”โล่หวินหลานมองห
ตอน 80
บทที่80 บุญคุณ
"แล้วถ้าข้าไม่พูดล้ะ?"โม่ฉีหมิงพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาแววตาของขาเรียบเฉย
ในใจของด่องห้วนตกใจเล็กน้อยเขาจับดาบในมือแน่นขึ้นมองไปทางโม่ฉีหมิง:“ถ้าเยี่ยงนั้นเชิญท่านอ๋องนำความผิดทั้งหมดมาลงที่ประชาชนเถอะประชาชนรากหญ้ายินดีที่จะรับโทษนั้น"
เขาพูดทุกถ้อยคำอย่างชัดเจนด้วยสีหน้