บทที่77 การจากลา

ในค่ำคืนที่แสนสนุกทุกคนต่างก็คร่ำเคร่งอยู่ในนั้นและต่างก็เต้นรำไปไม่มีใครมาสังเกตตรงสุดมุมของตลาดนี้พวกเขาเกิดอะไรขึ้น

นี่เป็นครั้งแรกที่โล่หวินหลานสังเกตเห็นว่าโม่ฉีหมิงมีเสน่ห์มากขนาดนี้หลังจากที่เขาสวมใส่หน้ากากความหล่อเหลาของเขาทำให้ทุกคนรู้สึกน่าทึ่ง

นางเหมือนกำล

บทที่78ความห่างเหิน

ชิงช้าที่หวาดเสียวได้หยุดลงโม่ฉีหมิงหมุนล้อรถเข็นมาอยู่หน้านางนางเขากุมมือนางไว้เขาหยุดร่างสวยของนางที่กำลังแกว่งไปแกว่งมาทำให้นางค่อยๆหยุดลง

โล่หวินหลานมองหน้าโม่ฉีหมิงอย่างงงๆคิ้วของนางขมวดขึ้นนางยังไม่หายหวาดเสียวจากการเล่นชิงช้าหัวยังเวียนอยู่นิดๆขายังอ่อนอยู่เลย“ระ

บทที่79ลักพาตัว

เสียงที่ดังจากทางโน่นค่อยๆเบาลงพวกเขารีบเรียกพนักงานมาเก็บเงินโล่หวินหลานก็ไม่ได้ฟังอีกต่อไปแค่นี้ก็เกินพอแล้วเวินอ๋องพูดเรื่องอะไรที่ใส่ร้ายนางแบบเสียๆหายๆต่อหน้าเย่เซียวหลัวพอแล้วนางไม่อยากทนฟังอีกแล้ว

“เวินอ๋องตั้งใจพูดคำพูดพวกนี้ให้เย่เซียวหลัวได้ยินหรอ?”โล่หวินหลานมองห