บทที่70การคาดเดา

พอรู้ข่าวว่าโม่ฉีหมิงยืนเองได้แล้วดวงตาของเจียเฉิงตี้มีน้ำตารื่นขึ้นไม่ว่าจะในฐานะของพ่อหรือในฐานะฮ่องเต้เขาก็หวังว่าอาการบาดเจ็บของโม่ฉีหมิงจะถูกรักษาให้หายขาดหวังว่าเขาจะสามารถกลับมาใช้ชีวิตเหมือนคนปกติได้

ทุกคนต่างให้ความสนใจเกี่ยวกับใบหน้าของโม่ฉีหมิงท่ามกลางความดีใจเก

บทที่71ช่วยชีวิตคน

ในค่ำคืนที่เงียบเหงากลับมีแต่เสียงกรีดร้องแทรกเข้ามาเสียงดังบทที่ทั้งสองหันหน้าเข้าหาสบตากันจู่ๆม่านของรถม้าก็ถูกเปิดขึ้นเหมือนพวกเขากำลังมองหน้าบางอย่างอย่างตื่นเต้นพอเจอโล่หวินหลานแล้วรู้สึกหายขวัญ“พระชายา......”

เสียงที่ดังขึ้นคล้ายคลึงกับเสียงของโล่หวินหลานมากจนทำให้

บทที่72อยู่ต่อ

“ไม่ใช่อะไรก็คุกเข่าลงลุกขึ้นมาก่อนค่อยพูด”โล่หวินหลานเหมือนจะทนไม่ไหว

นางหนักเหมือนก้อนหินลากให้ลุกขึ้นยังไงก็ลากไม่ขึ้น

หรูซูสะอึ้กและพูดขึ้น“หากพระชายาไม่ให้ข้าน้อยอยู่ที่นี่ข้าน้อยจะคุกเข่าไว้อย่างนี้ไม่ลุกขึ้นไปไหน”

นี่มันเกิดอะไรขึ้น?

โล่หวินหลานปริตา