บทที่61เริ่มสงคราม

วินาทีที่เดินออกจากห้องลับแสงแดดจากข้างนอกกำลังจ้าสาดแสงส่องโต๊ะเก้าอี้ศิลาในสวนหย่อมสะท้อนแสงอ่อนๆเป็นชั้นๆ

ทุกคนต่างยืนรอกันอยู่ด้านนอกต่างจดจ้องจดจ่ออยู่กับโม่ฉีหมิงโดยเฉพาะเย่หวินกับฉินหยิ่น

“ท่านอ๋องหน้าของท่านดีขึ้นแล้วดีขึ้นแล้วจริงๆ!เยี่ยมไปเลย!”เย่หวินเปิด

บทที่62รักใคร่

สัมผัสที่คุ้มเคยนี้ทำให้โล่หวินหลานรู้สึกอบอุ่นขึ้นนางบีบมือตอบกลับมือใหญ่

“เป็นอะไรหรอ?”น้ำเสียงเย็นเหยียบดังขึ้นใกล้หูนางสายตาของเขาตกลงที่ร่างของฉินหยิ่น

ฉินหยิ่นยังคงเงียบครึมทำไมถึงซวยขนาดนี้?

โล่หวินหลานใช้สองมือถูหน้าเขาไปมาใบหน้าเรียบเนียนไม่เหลือร่องรอยอ

บทที่63ฝึกปรือ

ตื่นเช้าขึ้นมานางอยู่ในอ้อมกอดของโม่ฉีหมิง

หลังจากผ่านหลักสูตรความรักที่เขาสอนให้โล่หวินหลานถึงคำนึงถึงอันตรายของเขายื่นมือไปจับปากตัวเองเบาๆที่ตอนนี้บวมแดงเจ่อยังมีบางส่วนที่ถูกกัดดูดจนเป็นแผลกว่าจะสงบลงได้เลือดคลั่งที่ปากเป็นที่เรียบร้อย

แสงแรกยามเช้าจากดวงตะวันสาดส่