บทที่60น่าอัศจรรย์

โล่หวินหลานตื่นตั้งแต่เช้าตรู่ หลายวันก่อนเป็นไข้ทำให้ต้องนอนบนเตียงอุดอู้ ถ้าขืนนอนต่ออีกต้องกลายเป็นผักแน่ๆ สู้ออกมามาออกกำลังกายที่สวนบทที่ห้ายังสลัวๆแสงน้อยๆดีกว่า

ทางเดินข้างนอกยังพอมีหยดน้ำข้างเกาะอยู่บ้าง อากากาศกำลังเข้าสู่ฤดูใบไม้ร่วง อากาศตอนเช้าตรู่จึงมีความหน

บทที่61เริ่มสงคราม

วินาทีที่เดินออกจากห้องลับแสงแดดจากข้างนอกกำลังจ้าสาดแสงส่องโต๊ะเก้าอี้ศิลาในสวนหย่อมสะท้อนแสงอ่อนๆเป็นชั้นๆ

ทุกคนต่างยืนรอกันอยู่ด้านนอกต่างจดจ้องจดจ่ออยู่กับโม่ฉีหมิงโดยเฉพาะเย่หวินกับฉินหยิ่น

“ท่านอ๋องหน้าของท่านดีขึ้นแล้วดีขึ้นแล้วจริงๆ!เยี่ยมไปเลย!”เย่หวินเปิด

บทที่62รักใคร่

สัมผัสที่คุ้มเคยนี้ทำให้โล่หวินหลานรู้สึกอบอุ่นขึ้นนางบีบมือตอบกลับมือใหญ่

“เป็นอะไรหรอ?”น้ำเสียงเย็นเหยียบดังขึ้นใกล้หูนางสายตาของเขาตกลงที่ร่างของฉินหยิ่น

ฉินหยิ่นยังคงเงียบครึมทำไมถึงซวยขนาดนี้?

โล่หวินหลานใช้สองมือถูหน้าเขาไปมาใบหน้าเรียบเนียนไม่เหลือร่องรอยอ