บทที่ 57

บทที่57 อันตราย

ผ่านไปนาน โล่หวินหลานรู้สึกเพียงแค่ริมฝีปากของตัวเองถูกจูบจนชาไปหมดแล้ว สองมือของเขาถึงได้ค่อยๆปล่อยลงจากใบหน้างาม

เห็นโล่หวินหลานที่โดนเข้าจูบจนปากระบมไปหมด เข้ารู้สึกได้ใจ นัยน์ตานั้นมีความสดสให้เห็นอยู่เนืองๆ ใช้นิ้วค่อยๆเกลี่ยตรงริมฝีปากสีแดงสดของนาง ในน้ำเสีย

บทที่ 58

บทที่58ปกป้อง

ตรงกลางให้เขาเปลี่ยนยาหนึ่งครั้ง แล้วก็ป้อนยาให้เขาดื่มหนึ่งครั้ง ห่มผ้าให้เขาปกคลุมร่างกาย จนถึงตอนเช้าเหงื่อเริ่มออกไข้ถึงค่อยๆลดๆ และตัวก็ไม่ร้อนแล้ว

ตั้งเช้าจนถึงเย็น โล่หวินหลานก็อยู่แต่ในห้องลับ คอยเช็กดูความเปลี่ยนแปลงทีละเล็กละน้อย เย่หวินยกสำรับกับข้าวแล

บทที่ 59

บทที่59 ร่างกายอ่อนแอ

โม่ฉีหมิงส่ายหน้า สายตายังคงมองอยู่ที่นาง น้ำเสียงเต็มไปด้วยคำเตือน “ไม่เจ็บ หวินหลาน หากข้ายืนได้แล้ว ข้าจะใช้ทั้งชีวิตปกป้องเจ้า”

หลังจากการผ่าตัดอาการเจ็บปวดเป็นเรื่องปกติ เพราะยาชายังจะออกฤททำให้ความเจ็บปวดค่อยๆปรากฏขึ้น โล่หวินหลานรู้ว่าที่เขาพูดอย่างนี