บทที่56 หน้าตา

เย่หวินเหล่ตามองฉินหยิ่น สายตาของเขาส่องประกายวิบวับ นางยื่นมือตีไปที่สมอง “สงสัยขนาดนี้ เจ้าไม่ไปแองล่ะ?”

ไม่ค่อยเห็นนางท่าทางอย่างงี้ฉินหยิ่นจับหัวที่โดนตี สายตาสงสัย

“เจ้าไม่พูดก็แล้วไป ถ้าอย่างงั้นเรามาแสดงฉากเมื่อกี้กันไหม?” ฉินหยิ่นยักคิ้วกวนประสาท

แสดงบ้าน

บทที่57 อันตราย

ผ่านไปนาน โล่หวินหลานรู้สึกเพียงแค่ริมฝีปากของตัวเองถูกจูบจนชาไปหมดแล้ว สองมือของเขาถึงได้ค่อยๆปล่อยลงจากใบหน้างาม

เห็นโล่หวินหลานที่โดนเข้าจูบจนปากระบมไปหมด เข้ารู้สึกได้ใจ นัยน์ตานั้นมีความสดสให้เห็นอยู่เนืองๆ ใช้นิ้วค่อยๆเกลี่ยตรงริมฝีปากสีแดงสดของนาง ในน้ำเสียงเต็มไปด้ว

บทที่58ปกป้อง

ตรงกลางให้เขาเปลี่ยนยาหนึ่งครั้ง แล้วก็ป้อนยาให้เขาดื่มหนึ่งครั้ง ห่มผ้าให้เขาปกคลุมร่างกาย จนถึงตอนเช้าเหงื่อเริ่มออกไข้ถึงค่อยๆลดๆ และตัวก็ไม่ร้อนแล้ว

ตั้งเช้าจนถึงเย็น โล่หวินหลานก็อยู่แต่ในห้องลับ คอยเช็กดูความเปลี่ยนแปลงทีละเล็กละน้อย เย่หวินยกสำรับกับข้าวและข้าวต้มมา