บทที่ 52

บทที่52 หันหน้าคุยกัน

เฉินเฟยคือมารดาของโม่ฉีหมิง เรื่องนี้โล่หวินหลานรู้ คิดไม่ถึงวันนี้จะเป็นวันครบรอบสวรรคตของแม่ของเขา…… นางนั่งลงที่เก้าอี้อย่างหนักอึ้ง ขมวดคิ้วแน่นๆ

เขาต้องเสียใจมากแน่ๆในเวลาแบบนี้นางไม่เพียงไม่อยู่ให้กำลังใจเขา ยังจะทำสงครามเย็นกับเขา ในเวลาที่เขาต้องคน

บทที่ 53

บทที่53 คุยกันต่อหน้า

โม่ฉีหมิงจับมือโล่หวินหลานจนแน่น ไม่หันหน้ากลับพลางพูด “ฉินหยิ่น เย่หวิน ต้อนรับราชทายาทดีๆ”

น้ำเสียงแฝงไปด้วยความเย็นชาเหินห่าง น้ำเสียงเย็นๆราวกับจะทำให้บรรยากาศโดยรอบหยุดนิ่ง เขาไม่มีความรู้สึกอะไรมากมายๆ ไม่ว่าจะพบเจอเรื่องอะไรก็เย็นเหยียบอย่างนี้ตลอด เพียง

บทที่ 54

บทที่54 รักษา

“ข้าเชื่อใจท่าน” โล่หวินพูดเสียงต่ำ เหมือนจะคิดอะไรออก ก้มหัวลงมองเท้าของเขา มีความรู้สึกตื่นตันซาบซึ้ง

“หมิง หลินอ๋องหายดีแล้ว ตอนนี้ได้เวลารักษาขาเจ้าและใบหน้าเจ้าแล้ว”

แต่ก่อนนางเคยพูดว่าจะรักษาเขา หลายวันมานี้ได้แต่วิ่งวุ่นเรื่องของโม่ฉีมู่ แล้วก็ไม่มีเวลารัก