บทที่ 44 ให้ความร่วมมือ

ต้วนกุ้ยเฟยก็รู้ว่าตัวเองใจร้อนเกินไป เกือบทำเสียเรื่องแล้ว

เห็นโล่หวินหลานยังมีอารมณ์มาอธิบายอะไรให้นางมากมายขนาดนี้ นางรู้ว่านางยังคงยินดีที่จะรักษาอาการให้กับโม่ฉีมู่ ก็รีบพูดขึ้นมาว่า “หวินหลาน ข้ารู้ ข้าห่วงมู่เอ๋อมากเกินไป ข้ารู้ว่าเจ้าไม่ใช่คนแบบนั้น ข้าขอร้อ

บทที่ 45 ผิดใจกัน

แต่ทว่าทางฝั่งฮ่องเฮานั้นกลับกริ้วมาก

“อะไรนะ? เหล่าหมอหลวงลาป่วยลากิจกันหมดเลยหรอ? หลินอ๋องไข้ลดแล้วหรอ? เป็นไปได้ยังไง? โล่หวินหลานทำไมถึงได้รักษาฝีดาษได้?” คำถามติดๆกันของฮ่องเฮาทำให้นางเกือบหายใจไม่ทัน นางนั่งลงกับเก้าอี้

วี่จือรีบเข้ามาบีบนวดขาของนาง เห็นสีหน้า

บทที่ 46 บุกจู่โจม

พอฟ้าเริ่มสาง จวนหลินอ๋องก็ส่งคนมารับโล่หวินหลาน รถม้าสีน้ำเงินมาจอดรอยู่หน้าจวนหมิงอ๋อง

ขณะกำลังกินอาหารเช้าโม่ฉีหมิงมองโล่หวินหลานที่หน้านิ่งๆ แล้วสั่งฉินหยิ่นว่า “ไปไล่คนของจวนหลินอ๋องกลับไปซะ บอกพวกเขา เดี๋ยวพระชายาสะดวกแล้วก็ไปเอง”

ตั้งแต่บ่าวรับใช้ของจวนหลินอ