บทที่ 43 เหิมเกริม

เขาจับหน้าของโล่หวินหลาน แล้วมองนางอย่างละเอียด

บทที่ต้วนกุ้ยเฟยมาหานาง เขาอยากจะปฏิเสธไปด้วยซ้ำ เขาไม่อยากให้นางต้องเอาตัวเข้าไปเสี่ยง

ใบหน้าอันโหดร้ายถูกซ่อนไว้หลังหน้ากาก วันนี้อาจะเป็นโม่ฉีมู่ที่เป็นฝีดาษ พรุ่งนี้จะเป็นใครอีกบ้างก็ไม่รู้ เขาเกลียดตัวเองที่ไม่สา

บทที่ 44 ให้ความร่วมมือ

ต้วนกุ้ยเฟยก็รู้ว่าตัวเองใจร้อนเกินไป เกือบทำเสียเรื่องแล้ว

เห็นโล่หวินหลานยังมีอารมณ์มาอธิบายอะไรให้นางมากมายขนาดนี้ นางรู้ว่านางยังคงยินดีที่จะรักษาอาการให้กับโม่ฉีมู่ ก็รีบพูดขึ้นมาว่า “หวินหลาน ข้ารู้ ข้าห่วงมู่เอ๋อมากเกินไป ข้ารู้ว่าเจ้าไม่ใช่คนแบบนั้น ข้าขอร้อ

บทที่ 45 ผิดใจกัน

แต่ทว่าทางฝั่งฮ่องเฮานั้นกลับกริ้วมาก

“อะไรนะ? เหล่าหมอหลวงลาป่วยลากิจกันหมดเลยหรอ? หลินอ๋องไข้ลดแล้วหรอ? เป็นไปได้ยังไง? โล่หวินหลานทำไมถึงได้รักษาฝีดาษได้?” คำถามติดๆกันของฮ่องเฮาทำให้นางเกือบหายใจไม่ทัน นางนั่งลงกับเก้าอี้

วี่จือรีบเข้ามาบีบนวดขาของนาง เห็นสีหน้า