บทที่ 393 ซ้ำเดิมให้เจ็บมากขึ้น

โม่ฉีหมิงนั่งอยู่ข้างๆ สายตามองโล่หวินหลานไม่มาไหน ผ่านไปสักพัก เชาเอ่ยปากพูดขึ้นอย่างทนมาไหว “นี่เสร็จกันหรือยัง?”

สวินโม่สูดลมหายใจเข้าลึกๆ และพูดขึ้น “อาการไม่ได้ร้ายแรงอะไรใดๆ แค่นิ้วได้รับบาดเจ็บ ข้าจะเอาแผ่นไม้แนบไว้ให้สักสองวัน และทายาหน่อยก็คงหายดี”

บทที่ 394 มือซ้ายถูกทำร้ายจนพิการ

โม่ฉีหมิงกำลังโทษตัวเองอย่างหนัก คิ้วขมวดขึ้นเป็นปม จู่ๆก็ไม่รู้จะพูดอะไร และไม่รู้จะปลอบใจเยี่ยงไร

ไม่รู้ว่าเมื่อครู่ตนเองพูดจารุนแรงไปรึเปล่า จึงทำให้นางร้องไห้? หรือเป็นเพราะเรื่องของเย่เซียวหลัวทำให้นางกลัว? หรือเป็นเพราะนางรู้สึกตนเองตกระกำลำบากจนร้อง

บทที่ 395 สติวิปลาสตอนกลางค่ำกลางคืน

ณ ทิศใต้ของตำหนักท่านอ๋อง หลังจากไซ่เย่ว่่ได้รับบาดเจ็บก็ได้พักฟื้นตนเองอยู่แต่ในห้อง โล่หวินหลานเคยบอกเขาว่าจะไปเยี่ยมไซ่เย่ว่ วันนี้นางน่าจะไปห้องทิศใต้ของตำหนัก

ทั้งสองเดินผ่านลำธารและภูเขาจำลอง และเหยียบลงบนพื้นหิมะที่เหน็บหนาว ผ่านไปสักพักก็ได้ไปถึ