บทที่ 389 มีลูกสักคนนะ

ทางคดีเดินไปได้เร็วมาก เพียงเวลาไม่กี่วันเท่านั้น นักฆ่าชาวยุทธอย่างนั้นก็สารภาพออกมาจนหมด

ก็แค่พูดไปตามบทที่โม่ฉีหมิงเขียนให้ก็เท่านั้น จากนั้นก็แค่บันทึกตาม

เวินอ๋องไปเล่นพนันบทที่อยู่ที่ด่านเย่นเหมิน ยืมเงินพวกเขามาเป็นหมื่นตำลึงยังไม่คืน พวกเขาตามมาทวงเงินถ

บทที่ 390 เกล็ดหิมะในหิมะ

เขากอดนางไว้ในอ้อมแขน โม่ฉีหมิงรู้สึกว่าเขาอุ่นใจขึ้นมาก

เมื่อกี้เขาถูกปฏิเสธเขาไม่พอใจมาก แต่ว่าในตอนนี้มันหายไปหมดแล้ว เหลือเพียงลมหายใจของทั้งคู่

เขานอนมองหน้าตอนหลับของโล่หวินหลาน เขามองเหมือนมองเท่าไหร่ก็ไม่พอ แสงจันทร์สาดส่องเข้ามาที่ใบหน้าของนาง ใบหน้

บทที่ 391 เจอผู้ร้ายกลางตลาด

“เจ้ารู้แล้วหรือ?”ต้วนกุ้ยเฟยพูดแต่คำๆนี้ออกมาทั้งวัน

ทั้งตัวของนางสั่นๆกลัวๆ สายตาคู่นั้นไม่กล้ามองไปที่นางเลย

เย่ฮองเฮาผิงไฟตรวเตาผิงเล็กๆ มือคู่นั้นอุ่นขึ้นมาก

“เจ้าน่าจะค้างคาใจว่าข้ารู้ได้เยี่ยงไรใช่หรือไม่? สิบปีกว่าผ่านไปแล้ว ถ้ารู้ตั้งนานแล้