บทที่ 360 ลงมือขั้นเด็ดขาด

เช้าตรู่ของเทศกาลตรุษจีนนั้น ต้องทานอาหารพร้อมหน้า จึงต้องอยู่ด้วยกัน

โล่หวินหลานนั้นถูกโม่ฉีหมิงรั้งเอาไว้ นางอยู่ที่ตำหนักหมิงอ๋องเพื่อทานอาหารค่ำกับเขา ขณะที่ยังไม่ตื่นดี ก็ถูกเขาส่งกลับมายังตำหนักเวินอ๋อง

บทที่เขามาในตำหนักยังเช้าตรู่ แต่ก็มีสาวใช้บาง

บทที่ 361 ความห่างไกล

ทั้งที่เวลานี้เป็นช่วงตรุษจีน แต่ที่ตำหนักอ๋องหลัวนั้นเต็มไปด้วยผ้าขาว ทั้งในและนอกตำหนักนั้นไม่มีบรรยากาศของช่วงเทศกาลปีใหม่เลยสักนิด สาวใช้ที่เดินเข้าออกก็แต่งตัวราวกับต้นไม้ที่เหี่ยวเฉา

สายตาของโม่ฉีหมิงนั้นมองไปยังใครบางคน นางผู้นั้นสวมชุดสีขาว ที่เอวมีหยกขาวผูกเอ

บทที่ 362 มีดกาบฟันฝ่า

ตำหนักเวินเวินอ๋องเงียบสงัด ขณะที่โล่หวินหลานจะเข้าไปในตำหนักนั้นก็ได้เห็นรถม้าของเวินอ๋อง นางจึงรู้ว่าเขากลับมาก่อนนางแล้ว ซึ่งคงต้องมีคำถามมาถามนางแน่ว่านางไปที่ใดมา

และวันนี้ตอนเช้านางเองก็ได้ทะเลาะกับเย่เซียวหลัวใหญ่โต นางคงต้องหาโอกาสบอกกับเขาว่านางไม่ได้ทำ หรือ