บทที่ 359 เมาอยู่กลางป่า

เป็นไปอย่างที่คาด เวินอ๋องเชื่อคำพูดของนาง เพราะเขารู้นิสัยของต้วนกุ้ยเฟย อีกอย่างนางโปรดปรานเย่เซียวหลัวเป็นอย่างมาก พอเหอซื่อพูดคำพูดพวกนี้ออกมา มันก็ใช่อย่างที่ว่า

แค่ว่าสำหรับเรื่องนี้แล้ว เขารู้สึกไม่พอใจของตนเอง เขานึกว่าตนเองจะปกป้องคนที่เขารักได้

เขาข

บทที่ 360 ลงมือขั้นเด็ดขาด

เช้าตรู่ของเทศกาลตรุษจีนนั้น ต้องทานอาหารพร้อมหน้า จึงต้องอยู่ด้วยกัน

โล่หวินหลานนั้นถูกโม่ฉีหมิงรั้งเอาไว้ นางอยู่ที่ตำหนักหมิงอ๋องเพื่อทานอาหารค่ำกับเขา ขณะที่ยังไม่ตื่นดี ก็ถูกเขาส่งกลับมายังตำหนักเวินอ๋อง

บทที่เขามาในตำหนักยังเช้าตรู่ แต่ก็มีสาวใช้บาง

บทที่ 361 ความห่างไกล

ทั้งที่เวลานี้เป็นช่วงตรุษจีน แต่ที่ตำหนักอ๋องหลัวนั้นเต็มไปด้วยผ้าขาว ทั้งในและนอกตำหนักนั้นไม่มีบรรยากาศของช่วงเทศกาลปีใหม่เลยสักนิด สาวใช้ที่เดินเข้าออกก็แต่งตัวราวกับต้นไม้ที่เหี่ยวเฉา

สายตาของโม่ฉีหมิงนั้นมองไปยังใครบางคน นางผู้นั้นสวมชุดสีขาว ที่เอวมีหยกขาวผูกเอ