บทที่339 ตกน้ำตอนดึก

ลมพัดกระแทกกับหน้าต่างอย่างต่อเนื่องเสียงลมและหิมะดันนอกฟังดูแล้ว เจ็บหูมากแต่สิ่งนี้ไม่เป็นอุปสรรคต่อการสนทนาระหว่างเขาทั้งสอง

ไท่จื่อดื่มน้ำไปหนึ่งคำแล้วพูด “ครั้งที่แล้วข้าเข้าไปในวังได้เจอกับท่านแม่ ท่านบอกความจริงให้กับข้าได้รับรู้”

เย่กั๋วกงได้ยินแบบนั้นก็

บทที่340 ล่อเสือออกจากถ้ำ

/

พอถึงเวลาที่นัดหมายไว้แล้ว บนหลังคาของเรือนวี่หยวนก็มีเสียงนกร้อง โล่หวินหลานก็พูดคำใบ้ที่ได้นัดหมายไว้กับโม่ฉีหมิงออกมา

พอเสียงนี้ดังขึ้น ก็แสดงว่าเขามาถึงตำหนักเวินอ๋องแล้ว

“ไซ่เยว่เจ้าไปเฝ้าดูที่ลานเหลียนฝู ถ้าหากเวินอ๋องออกมาแล้ว เจ้ารีบไปเรียกข้าที่ป

บทที่ 341 ล้มลงบนพื้นหิมะ

เช้าวันรุ่งขึ้น ฟ้าสว่างได้เร็วมาก โล่หวินหลานก็ตื่นนอนเร็วด้วยเช่นกัน พอตื่นขึ้นมาไม่มีคนคอยอยู่ข้างๆ มันช่างเป็นวันที่ไม่เหมือนปกติจริงๆ

พอล้างหน้าแต่งตัวเสร็จ โล่หวินหลานไปถึงตำหนักหลักทานอาหารเช้า วันนี้กับข้าวดูธรรมดา ความรู้สึกเหมือนมันไม่พิเศษเท่าบทที่เวินอ