บทที่332 แพะรับบาป

ในห้องวุ่นวายไปหมด สาวใช้กรีดร้องขึ้นมา ในห้องจากที่วุ่นวายอยู่แล้วยิ่งวุ่นวายเข้าไปใหญ่

คนคนนั้นก้มหัวอยู่ตลอดเวลาเดินไปทางประตูแบบทุลักทุเล

ในใจของหลินอ๋องคิดอยู่อย่างเดียวคือไม่ให้ใครเห็นหน้าของเขา เขาเป็นเหมือนแมลงวันไร้หัวที่หมุนไปมานอกประตู มือใหญ่ข้างหนึ่งถื

บทที่333ข้ามีความผิดหรือ

ท้องฟ้าเริ่มมืด เมฆมากมายบังจนไม่เห็นดวงดาวกับแสงเทียนจางๆในเรือนวี่หยวน

งานเลี้ยงข้างนอกเริ่มจบลง ตำหนักอ๋องเงียบลงมาทันที ค่ำคืนที่เงียบสงบนี้มีสายลมพัดมาเย็นๆ ไม่มีเสียงพูดคุยใดๆ

เวินอ๋องดื่มเหล้าไปมาก ท่าทางที่เดินก็โซเซไปทางเรื่องวี่หยวน ในดวงตาของเขากลั

บทที่334 ยากที่จะบันทึก

“ท่านแม่ ท่านสับสนไปแล้ว”รัชทายาทมองฮองเฮาเย่แบบนึกไม่ถึงและไม่มีทางอะไรเลย

ก้าวไปมาในห้องจะพูดก็ไม่พูด แต่สุดท้ายก็ห้ามไปหยุด “ท่านแม่ สรุปท่านทำเพื่อข้าหรือเพื่อตัวเอง ตำแหน่งรัชทายาทอันนี้ ข้าไม่ต้องการตั้งแต่แรกอยู่แล้ว ถ้าท่านทำเพื่อข้างั้นมันก็ไม่จำเป็น”