บทที่ 320

บทที่320 เข้าวังด้วยกัน

ยามเช้าในเมืองหลวงก็ปกคลุมด้วนหมอกตลอด หิมะตกลงมาอย่างยาวนาน สุดท้ายตกลงบนหลังคา ค่อยๆละลายเป็นน้ำ

ฟ้ายังไม่สว่างอาลั่วหลานก็จะตื่นขึ้นมาเเต่งตัว หัวตาให้สาวใช้นางจัดเเต่งตามสบาย ผ่านไปไม่นาน ก็ถูกลากออกจากห้อง เข้าไปในเกี๊ยว

อาลั่วหลานรู้สึกไม่ใช

บทที่ 321

สุดท้ายก็กลับมาสานสัมพันธ์กันใหม่

“นับจากเวลานี้ต่อไป ในที่สุดใจของข้าก็ไม่ต้องแบกมันไว้อีกต่อไป ไม่ต้องให้ผู้คนจำนวนมากออกไปตามหาเจ้า ทุกวันไม่ต้องคำนึงว่าเจ้าอยู่ที่ใดกันแน่ ราวกับทำเรื่องอันใดก็ล้วนมีที่หมาย มีทางออกแล้ว ข้าไม่รู้ว่าจะใช้คำพูดใดมาอธิบายความรู้สึกของข้าตอนนี้ได้……”

บทที่ 322

เสแสร้งแกล้งทำว่าเห็นด้วย

ถึงแม้ว่าฝั่งนี้คือความหวานชื่น แต่ในวังของต้วนกุ้ยเฟยเมื่อเร็วๆนี้กลับทะเลาะถกเถียงกันอย่างดุเดือด

เมื่อเวินอ๋องเข้าวังมาก็คิดไว้ว่าต้วนกุ้ยเฟยต้องคัดค้าน ทว่าคิดไม่ถึงว่าต้วนกุ้ยเฟยจะคัดค้านอย่างถึงที่สุด แม้แต่ทางหนีทีไล่ก็ไม่เหลือไว้ให้เขาสักนิด