บทที่ 319

บทที่319 ความต่างของฐานะ

“หลายวันมานี้อยู่เเต่ในตำหนักเจ้าคงเบื่อมาก” โม่ฉีหมิงพูดโดยไร้อารมณ์

อาลั่วหลานที่บอกอยากจะออกไปเล่นข้างนอกตลอด อยู่ต่อหน้าโม่ฉีหมิงกลับไม่มีความคิดนี้ ทั้งหมดนี้คงเป็นเพราะความกลัว

คำพูดถึงปาก เเต่กลับเปลี่ยน กลายเป็นว่า “ไม่มีไม่มี อยู่ในตำหน

บทที่ 320

บทที่320 เข้าวังด้วยกัน

ยามเช้าในเมืองหลวงก็ปกคลุมด้วนหมอกตลอด หิมะตกลงมาอย่างยาวนาน สุดท้ายตกลงบนหลังคา ค่อยๆละลายเป็นน้ำ

ฟ้ายังไม่สว่างอาลั่วหลานก็จะตื่นขึ้นมาเเต่งตัว หัวตาให้สาวใช้นางจัดเเต่งตามสบาย ผ่านไปไม่นาน ก็ถูกลากออกจากห้อง เข้าไปในเกี๊ยว

อาลั่วหลานรู้สึกไม่ใช

บทที่ 321

สุดท้ายก็กลับมาสานสัมพันธ์กันใหม่

“นับจากเวลานี้ต่อไป ในที่สุดใจของข้าก็ไม่ต้องแบกมันไว้อีกต่อไป ไม่ต้องให้ผู้คนจำนวนมากออกไปตามหาเจ้า ทุกวันไม่ต้องคำนึงว่าเจ้าอยู่ที่ใดกันแน่ ราวกับทำเรื่องอันใดก็ล้วนมีที่หมาย มีทางออกแล้ว ข้าไม่รู้ว่าจะใช้คำพูดใดมาอธิบายความรู้สึกของข้าตอนนี้ได้……”