บทที่ 256 พบเบาะแส

อากาศในหน้าหนาวมีลมพัดค่อนข้างเย็น และหิมะที่ตกลงมา ทำให้คนที่ได้สัมผัสหนาวเย็นไปถึงกระดูก

โม่ฉีหมิงนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหาร บนโต๊ะมีอาหารที่คุ้นเคย เขาจ้องไปที่อาหารบนจาน เขาอดไม่ได้ที่หยิบมันขึ้นมา แต่แล้วก็วางมันลงอีก

เสียงเคาะประตูดังขึ้น ฉินหยิ่นเดินอุ้มนกพิราบเข้า

บทที่ 257 ผลการเดิมพัน

เย่เซียวหลัวแสดงออกชัดเจนว่าไม่อยากจะเอาดอกบัวจากภูเขาเทียนให้กับโล่หวินหลาน ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไรก็ตาม ขอแค่นางยังอยู่ ก็จะต้องไม่ให้โล่หวินหลานได้ใจ

คิดอยู่แล้วว่าเย่เซียวหลัวต้องพูดแบบนี้ สีหน้าของโล่หวินหลานไม่แสดงสีหน้าอะไร เหมือนมองทะลุตัวนาง

“อย่างที่พระ

บทที่ 258 ด้วยความจริงใจ

วี่จื่อเป็นคนโปรดของฮ่องเฮาเย่ ทุกคนรู้กันดี ต่อให้องค์หญิงเหอซื่อที่เพิ่งมาจากแคว้นโม่ฉีก็ไม่มีทางไม่รู้ อีกทั้งก็มาได้ระยะหนึ่งแล้วด้วย

คำพูดแบบนี้มันทำให้วี่จื่อไม่ค่อยสบายใจ ด้วยความโปรดปรานของฮ่องเฮาเย่ คนในวังที่เจอนางต่างต้องเรียกนางว่ากูกู แต่ว่าองค์หญิงเหอซ