บทที่ 255 อาการหนักขึ้น

ันน่าตกใจมากจริงๆ โล่หวินหลานชิบกินขนมถั่วเขียวมากไม่มีใครรู้ มันเป็นสิ่งที่มีแต่คนในจวนหมิงอ๋องเท่านั้นที่รู้

แต่ว่า ตอนนี้นางคือองค์หญิงเหอซื่อ ไม่ใช่โล่หวินหลาน หากไม่ได้เจตนา ก็แสดงว่าไม่ได้ตั้งใจ

หรือว่า โม่ฉีหมิงรู้แล้วว่านางเป็นใคร แค่ไม่ได้พูดออกมาเท่านั้น

บทที่ 256 พบเบาะแส

อากาศในหน้าหนาวมีลมพัดค่อนข้างเย็น และหิมะที่ตกลงมา ทำให้คนที่ได้สัมผัสหนาวเย็นไปถึงกระดูก

โม่ฉีหมิงนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหาร บนโต๊ะมีอาหารที่คุ้นเคย เขาจ้องไปที่อาหารบนจาน เขาอดไม่ได้ที่หยิบมันขึ้นมา แต่แล้วก็วางมันลงอีก

เสียงเคาะประตูดังขึ้น ฉินหยิ่นเดินอุ้มนกพิราบเข้า

บทที่ 257 ผลการเดิมพัน

เย่เซียวหลัวแสดงออกชัดเจนว่าไม่อยากจะเอาดอกบัวจากภูเขาเทียนให้กับโล่หวินหลาน ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไรก็ตาม ขอแค่นางยังอยู่ ก็จะต้องไม่ให้โล่หวินหลานได้ใจ

คิดอยู่แล้วว่าเย่เซียวหลัวต้องพูดแบบนี้ สีหน้าของโล่หวินหลานไม่แสดงสีหน้าอะไร เหมือนมองทะลุตัวนาง

“อย่างที่พระ