บทที่ 253 หัวใจดุจหินผา

เรื่องราวจบลงลวกๆ ฮ่องเต้เจียเฉิงนวดไปที่ขมับเหมือนเขาจะรู้สึกเหนื่อยมาก ต้วนกุ้ยเฟยเห็นดังนั้น ก็เสนอตัวพาเขาไปที่ตำหนักเพื่อนวดให้ โดยทิ้งคนอื่นเอาไว้ที่เดิม

ทุกคนต่างแยกย้ายกันไป ขันทีคนนั้นทุกโบยสามสิบทีก็ถูกหามตัวกลับไป เพราะยังไงเขาก็ยังเป็นขันทีในตำหนักของเวิน

บทที่ 254 เปลี่ยนตัวนางกำนัล

นทร์เดินเข้าประตูห้องไป

ฉินหยิ่นรับเสื้อคลุมที่โม่ฉีหมิงถอดมา แล้วนำไปแขวน

เมื่อกี้บทที่ออกมาจากตำหนักหลัวอ๋อง โม่ฉีหมิงบอกให้เขากลับไปก่อน ไม่รู้เหมือนกันว่าโม่ฉีหมิงพูดอะไรกับโล่หวินหลานบ้าง

“ท่านอ๋อง ช่วงนี้ท่านดูสนิทสนมกับองค์หญิงมาก จะต้องไปสืบไหม?

บทที่ 255 อาการหนักขึ้น

ันน่าตกใจมากจริงๆ โล่หวินหลานชิบกินขนมถั่วเขียวมากไม่มีใครรู้ มันเป็นสิ่งที่มีแต่คนในจวนหมิงอ๋องเท่านั้นที่รู้

แต่ว่า ตอนนี้นางคือองค์หญิงเหอซื่อ ไม่ใช่โล่หวินหลาน หากไม่ได้เจตนา ก็แสดงว่าไม่ได้ตั้งใจ

หรือว่า โม่ฉีหมิงรู้แล้วว่านางเป็นใคร แค่ไม่ได้พูดออกมาเท่านั้น