บทที่ 227 ประตูทางถนนตง

สองคนรีบเดินไปทางทิศตะวันตกของสวนดอก เงาดำสองคนหายไปในฝูงต้นพลัมทันที เหลือแต่รอยเท้าบางๆ ในสวนดอก

มุมตะวันตกของสวนดอกนี่เป็นปลายตายจริงๆ ไม่มีสาวใช้หรือขันทีมาเฝ้าตรงนี้สักคน ดอกพลัมที่ปลูกสองข้างนี้โดดเด่นมาก แสงจันทร์ที่ส่องลองมาทำให้ดอกพลัมยิ่งสวยเข้าไปอีก

บทที่ 228 การเจอกันที่ไม่มีความสุข

“เขายังคงไม่ยอมตกลง เขาต้องมีเหตุผลของตัวเองแน่เลย ส่วนสิ่งที่พวกเราจะทำก็คือให้เขาทิ้งเหตุผลี้ไป…” สายตาของโม่ฉีหมิงยากที่จะเข้าถึงได้ “ได้ข่าวว่าสิ่งที่เขาใส่ใจที่สุดก็คือภรรยาและลูกของเขา เขามีลูกตอนแก่ วันก่อนเพิ่งจะครบหนึ่งเดือน ถ้าแย่งสุดที่รักของเขาไป ด

บทที่ 229 เวลาใกล้เช้า

แสงเทียมบนถนนค่อยๆ หายไป นอกจากแสงของพระจันทร์แล้ว ถ้าไม่มีแสงเทียนมาส่องจะทำให้คนไม่เห็นทางข้างหน้า

“หมิงซี อดทนอีกหน่อยนะ ข้าจะรีบพาเจ้าไปรักษาในวัง”โล่หวินหลานจับแขนของหมิงซีให้ห้อยอยู่คอตัวเองและจับไว้อย่างแน่น หมิงซีที่ถูกเจ้าจับไว้อ่อนแรงมาก

กลิ่นเลือด