บทที่ 22

บทที่22 การจากไป

ลมพัดเสียงซู่ๆจากข้างนอก พัดจนเธอรู้สึกสั่นๆ

เธอยืนอยู่ตรงนั้นเพียงครู่ ก็เดินกลับเข้าห้องตัวเอง

โม่ฉีหมิงมองไล่หลังของโล่หวินหลานจนลับตา หัวใจเหมือนโดนบีบคั้นเอาไว้ แต่ว่าหน้ากากที่สวมไว้ไม่สามารถบ่งบอกอารมณ์ของเขาได้เลย

โม่ฉีหมิง หึ! ในลำคอ พลางเรีย

บทที่ 23

บทที่23 การกลับมา

ไม่ว่าจะพูดอะไรโม่ฉีหมิงก็ไม่ฟังอะไรทั้งนั้น ตอนนี้เข้าได้ยินแค่เสียงลมที่พัดไปพัดมาข้างหู

เย่หวินกังวลจนหยุดไม่นิ่ง ด้านฉินหยิ่นที่อยู่ข้างๆเหมือนคิดออกอยู่หนึ่งวิธี รีบกระซิบข้างหูนาง นางพยักหน้า แล้ววิ่งออกไปทันที

หลังจากที่โล่หวิ่นหลานจากไป เย่หว

บทที่ 24

บทที่24 กับดัก

โล่วี่เสว่ผวาตกใจ จึงเดินออกไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ภายใจดังกลองที่ถูกตีเสียงดังตึกตัก นี่นางทำอะไรผิดอีกแล้ว ตอนแรกยังยิ้มแย้มแทบโอบนางเข้าไปในอ้อมกอด แต่นาทีต่อมาก็เปลี่ยนเป็นคนละคน ท่านอ๋องท่านนี้……เอาใจยากไม่ใช่น้อย

เรื่องที่โล่วี่สวี่กับโม่ฉีมีก็คือ เหตุก