บทที่ 21 ฟื้น

ชายผู้ตามหลอกหลอนไม่จบไม่สิ้น โล่หวินหลานชายตามองด้วยแววตาเยือกเย็น พร้อมใช้น้ำเสียงอันเยือกเย็นกล่าว “สุนัขที่ดีจะไม่ขวางทางคน”

พูดพลาง ยกเท้าก้าวเดินต่อไปข้างหน้า นางไม่มีเวลามาเสวนากับโม่ฉีหานมาก นางได้หาชิงตั้ยพบแล้ว ตอนนี้มีเรื่องที่สำคัญกว่านั้นคือต้องรีบกลับไปนำยาถอนพิ

บทที่22 การจากไป

ลมพัดเสียงซู่ๆจากข้างนอก พัดจนเธอรู้สึกสั่นๆ

เธอยืนอยู่ตรงนั้นเพียงครู่ ก็เดินกลับเข้าห้องตัวเอง

โม่ฉีหมิงมองไล่หลังของโล่หวินหลานจนลับตา หัวใจเหมือนโดนบีบคั้นเอาไว้ แต่ว่าหน้ากากที่สวมไว้ไม่สามารถบ่งบอกอารมณ์ของเขาได้เลย

โม่ฉีหมิง หึ! ในลำคอ พลางเรียก “เย่หวิน

บทที่23 การกลับมา

ไม่ว่าจะพูดอะไรโม่ฉีหมิงก็ไม่ฟังอะไรทั้งนั้น ตอนนี้เข้าได้ยินแค่เสียงลมที่พัดไปพัดมาข้างหู

เย่หวินกังวลจนหยุดไม่นิ่ง ด้านฉินหยิ่นที่อยู่ข้างๆเหมือนคิดออกอยู่หนึ่งวิธี รีบกระซิบข้างหูนาง นางพยักหน้า แล้ววิ่งออกไปทันที

หลังจากที่โล่หวิ่นหลานจากไป เย่หวินกับฉินหย