บทที่ 202 ประลองฝีมือการแพทย์

ที่หางคิ้วข้างขวาของเธอมีรอยแผลถูกก้อนหินกระแทก เห็นเป็นรอยสีแดงชัดเจน โม่ชิวไป๋วางแก้วเหล้าในมือลง แล้วกดให้โล่หวินหลานนั่งลง

“อย่าขยับ ฉันจะทายาให้” โม่ชิวไป๋หันไปมองหมิงซี ที่กำลังเดินหยิบยาออกมา

“ทายาเสียหน่อย จะได้ไม่เป็นแผลเป็น” หมิงซีเปิดกล่องยาออ

บทที่ 203 ชนะการประลอง

โล่หวินหลานพยักหน้า แล้วส่งสายตาวางใจให้ชิวโม่ไป๋ แล้วรีบขยับเครื่องมือในมือลงมือทำการผ่าตัด

การดึงธนูออกมานั้นเป็นขั้นตอนสำคัญมาก โล่หวินหลานลูบไปที่ตัวหมาป่าเบาๆ ขนนิ่มๆของมันรู้สึกสัมผัสมืออย่างชัดเจน ไม่รู้ว่าเธอกระซิบอะไรข้างหูหมาป่าไป แต่ทันใดนั้น เธอก็รีบดึงธน

บทที่ 204 สัมผัสไม่ได้

ดวงตาทั้งคู่ของโล่หวินหลานมองไปที่โม่ฉีหมิงอย่างดุดัน มีความดื้อรั้นทอออกมาจากนัยน์ตาเขา ถึงแม้จะอยู่ในความมืดแต่ก็เห็นได้ชัด สายตาแบบนี้ช่างเหมือนคนๆหนึ่ง แต่คนๆนั้นโม่ฉีหมิงไม่กล้าที่จะกล่าวถึง

“เป็นข้าที่ตามเธอมา ข้าแค่อยากจะเห็นว่าหมิงอ๋องจะโหดร้ายได้ขนาดไหนกัน