บทที่ 201

บทที่201 หน้าผาสูงชัน

ยามเช้าท่ามกลางหมูวเขาที่สวยงาม เมฆหมอกบางๆลอยกระจายอยู่เต็มท้องฟ้า มีไอความเย็นอ่อนๆของฤดูหนาว ทำให้ในวินาที่นี้รู้สึกแตกต่างมาก

“ตื่นได้แล้ว” หมิงซีวางตะกร้าที่สะพายอยู่ด้านหลังลง แล้วออกแรงเคาะประตูห้องโล่หวินหลาน

เขาเตรียมตัวที่จะไปเดินเขากับชิวโม

บทที่ 202

ประลองฝีมือการแพทย์

ที่หางคิ้วข้างขวาของเธอมีรอยแผลถูกก้อนหินกระแทก เห็นเป็นรอยสีแดงชัดเจน โม่ชิวไป๋วางแก้วเหล้าในมือลง แล้วกดให้โล่หวินหลานนั่งลง

“อย่าขยับ ฉันจะทายาให้” โม่ชิวไป๋หันไปมองหมิงซี ที่กำลังเดินหยิบยาออกมา

“ทายาเสียหน่อย จะได้ไม่เป็นแผลเป็น” หมิงซีเปิดกล่องยา

บทที่ 203

ชนะการประลอง

โล่หวินหลานพยักหน้า แล้วส่งสายตาวางใจให้ชิวโม่ไป๋ แล้วรีบขยับเครื่องมือในมือลงมือทำการผ่าตัด

การดึงธนูออกมานั้นเป็นขั้นตอนสำคัญมาก โล่หวินหลานลูบไปที่ตัวหมาป่าเบาๆ ขนนิ่มๆของมันรู้สึกสัมผัสมืออย่างชัดเจน ไม่รู้ว่าเธอกระซิบอะไรข้างหูหมาป่าไป แต่ทันใดนั้น เธอก็รีบดึง