บทที่191 อยู่อย่างไร้คนวิญญาณ

เจ็บนะ เจ็บ

ในใจของโม่ฉีหมิงรู้สึกเจ็บปวดมากว่าบาดแผลของโล่หวินหลาน้ป็นร้อยเท่า เขาไม่รู้ว่าถ้าไม่มีนาง ชีวิตต่อจากนี้จะอยู่อย่างไร

ตอนเช้า นางยังเต้นไปโดดมาตรงหน้า และยังกินขนมถั่วเขียวที่ตนเองชอบ ก่อนที่นางจะไป นางยังถือโอกาสบทที่ไม่มีคนอยู่แอบหอมแก้มต

บทที่192 เจ็บปวดจนหายใจไม่ออก

สวินโม่สูบหายใจเข้าลึกๆ และค่อยๆนั่งลงตรงเก้าอี้ที่วางอยู่ข้างๆ ผ่านไปสักพัก ก็ไม่รู้ว่าจะพูดอะไร

เรื่องราวยิ่งอยู่ยิ่งซับซ้อน ทีแรกพวกเขาทำให้คนอื่นเจ็บปวด ตอนนี้ พวกเขาก็ยากจะหลุดพ้นจากการแก้แค้นของคนอื่น แค่นึกไม่ถึงว่า การแก้แค้นครั้งนี้ เป็นการสละชีวิตของ

บทที่193 เห็นความลับอะไรบางอย่าง

คนสองคนสวมใส่เสื้อผ้าสีดำเก่าๆและหายใจหอบๆวิ่งอยู่ในซอยกลางค่ำกลางคืน สายตาเหมือนกำลังอยากออกจากเมือง เหลือแค่ก้าวเดียว พวกเขาก็จะมีโอกาสมีชีวิตรอด แต่ว่าข้างหูของพวกเขามีเสียงลมแรงพัดมาผ่าน ชายทั้งสองที่ใช้ผ้าดำปิดหน้าปิดตาบินลงมาจากฟ้า ดาบที่พวกเขาถือไว้เปล่งปร