บทที่190 ฝังร่างในกองเพลิง

หิมะตกลงมา ในถนนที่สะอาดเหมือนกระดาษแผ่นหนึ่ง มีผู้คนเดินไปเดินมา ขอแค่มีเบาะแสนิดเดียว พวกเขาก็ไม่ยอมที่จะปล่อยผ่านไป

กลุ่มคนพวกนี้คือสายในตึกไร้เสียง ซึ่งเป็นคนที่สวิ่นโม่เลี้ยงเอาไว้ พวกเขามีได้รับการฝึกฝนมาสำหรับการค้นหาสิ่งของและคนโดยเฉพาะ ไม่ว่าจะเรื่องเล็ก

บทที่191 อยู่อย่างไร้คนวิญญาณ

เจ็บนะ เจ็บ

ในใจของโม่ฉีหมิงรู้สึกเจ็บปวดมากว่าบาดแผลของโล่หวินหลาน้ป็นร้อยเท่า เขาไม่รู้ว่าถ้าไม่มีนาง ชีวิตต่อจากนี้จะอยู่อย่างไร

ตอนเช้า นางยังเต้นไปโดดมาตรงหน้า และยังกินขนมถั่วเขียวที่ตนเองชอบ ก่อนที่นางจะไป นางยังถือโอกาสบทที่ไม่มีคนอยู่แอบหอมแก้มต

บทที่192 เจ็บปวดจนหายใจไม่ออก

สวินโม่สูบหายใจเข้าลึกๆ และค่อยๆนั่งลงตรงเก้าอี้ที่วางอยู่ข้างๆ ผ่านไปสักพัก ก็ไม่รู้ว่าจะพูดอะไร

เรื่องราวยิ่งอยู่ยิ่งซับซ้อน ทีแรกพวกเขาทำให้คนอื่นเจ็บปวด ตอนนี้ พวกเขาก็ยากจะหลุดพ้นจากการแก้แค้นของคนอื่น แค่นึกไม่ถึงว่า การแก้แค้นครั้งนี้ เป็นการสละชีวิตของ