บทที่ 143ฝึกฝนวรยุทธ์

คนในยุคโบราณนั้นเขาฝึกฝนวรยุทธ์สำเร็จกันได้อย่างไรโล่หวินหลานก็ไม่อาจทราบได้ หรือจะเป็นเหมือนอย่างในละครที่มีการสวดต่างๆ แล้วใช้พลังภายใน เพราะพลังภายในนั้นสำคัญมาก ต้องใช้ความพยายามอย่างสูง ซึ่งนางเองก็รู้ดี

โล่หวินหลานมองดูสวินโม่อย่างตื่นเต้น ถึงแม้ว่าจะมองไม่เห็น

บทที่ 144 สูญเสียพลังภายใน

โม่ฉีหมิงที่นอนอยู่บนเตียงมีใบหน้าที่ซีดขาวราวกับหิมะ เขานอนนิ่งๆอยู่บนเตียงด้วยสีหน้าเรียบเฉย โล่หวินหลานรู้สึกเจ็บแปล๊บที่หัวใจ ตอนนี้นางเข้าใจแล้วว่าความกลัวเป็นอย่างไร

"หวังเฟยท่านอย่าเป็นกังวลไป เดี๋ยวข้าจะดูอาการของท่านอ๋องให้" สวินโม่พูดให้นางอุ่นใจ

บทที่ 145 ค่อยๆฟื้นตัว

อากาศในค่ำคืนลงต่ำทำให้หนาวเย็น ลมได้พัดพาหิมะไปมา ต้นบ๊วยนอกหน้าต่างพริ้วไหวไปตามแรงลม ลมที่หนาวเย็นนั้นพัดหิมะขึ้นมาอยู่ท่ามกลางอากาศ จากนั้นก็ลงสู่พื้น

หลังจากที่สวินโม่ปรับสมดุลในร่างกายของเขาเรียบร้อยแล้วนั้น ก็เดินเข้าไปหาโล่หวินหลาน

"หวังเฟย ท่านไปทานข้า